Cypr

Oficjalna nazwa: Cypr

Stolica: Nikozja

Waluta: EURO (część grecka), Lira turecka (część turecka)

Język urzędowy: Grecki, turecki

Wyspa z niezwykle bogatą historią i najłagodniejszym klimacie w basenie Morza Śródziemnego. O atrakcyjności regionu świadczy położenie w bliskiej odległości od Turcji na skrzyżowaniu dróg morskich z trzema kontynentami: Europą, Azją i Afryką. Sezon wypoczynkowy trwa na Cyprze przez cały rok, a niedostępne góry, malownicze niziny i przepiękne plaże zachęcają do spędzenia urlopu w niepowtarzalnej zarówno kulturowo jak i geograficznie okolicy. Nazwa Cypr pochodzi od łacińskiego słowa 'cuprum' – „miedź” i świadczy o tym, że w czasach starożytnych złoża tego metalu były bardzo zasobne, a mieszkańcy tego regionu słynęli z ich wydobycia. Miało to wpływ na późniejszy rozwój wyspy oraz jej burzliwą i ciekawą historię. Kultura z licznymi wpływami greckimi i tureckimi, unikatowa kuchnia, lazurowe morze i doskonała infrastruktura sprawiają, że Cypr stał się niezwykle popularnym kierunkiem turystycznym. Każdy wczasowicz wybierający się w ten uroczy zakątek świata znajdzie coś dla siebie. W wielu miejscach dominują doskonałe piaszczyste plaże z pokaźną bazą hoteli o każdym standardzie, wspaniałe miejscowości z wieloma ciekawymi zabytkami zapewniają wiele godzin zwiedzania i poznawania okolic, a idealnie przygotowana baza wypoczynkowo-sportowa gwarantuje aktywne spędzanie wczasów i uprawianie wakacyjnych sportów. By zwiedzić wszystkie ciekawe miejsca trzeba doskonale zaplanować urlop, a z wielu z nich turyści z pewnością przywiozą niezapomniane wakacyjne wrażenia.

Cypryjska kuchnia ma tradycje zapożyczone zarówno z kuchni greckiej jak i tureckiej, natomiast kolonialne historie wprowadziły do jadłospisu elementy arabskie i brytyjskie. Jedzenie na Cyprze to nieodłączny element życia towarzyskiego, a Cypryjczycy uwielbiają jeść i przez to ich kuchnia jest tak różnorodna.

W południowej części wyspy śniadania raczej są skromne i składają się z kawy lub herbaty, soku pomarańczowego i tostów z białego chleba, do których dołączona jest mała kostka masła lub nieznaczna ilość dżemu. Dodatkiem może być żółty ser, z kolei śniadanie w stylu angielskim to przede wszystkim jajka na bekonie. Punkty z regionalną kuchnią należą niestety do rzadkości, a małe bary serwują jedynie gotowe kanapki i napoje.

Bardzo często posiłki spożywane są w iście biesiadnym stylu, którego charakterystycznym elementem są meze – małe porcje wszystkiego, co akurat jest dostępne w tawernie danego dnia. Na południu popularne są nadziewane i zapiekane wyroby, jak np.: eliopitta (zawijane ciastko z oliwkami), takhinopitta (pierożek z nadzieniem sezamowym) i kolokotes (trójkątny pierożek nadziewany dynią, ziarnami pszenicy i rodzynkami). Czasami takie potrawy mogą być wzbogacone tym, co przyniesie klient, np.: ślimakami kupionymi na targu. Na talerzu nie powinno zabraknąć sera halloumi, wytwarzanego z mleka kóz karmionych tymiankiem. Z tego sera powstaje także popularna cypryjska zupa – supa trachanas – rodzaj owsianki. Z Grecji pochodzą dodawane do dań oliwki, a z kuchni arabskiej hummus – pasty do chleba. Popularną przekąską jest pita faszerowana mięsną sheftalią, coś na wzór miniburgera oraz souvlaki – kebab ze smażonej jagnięciny lub mięsa z kozy. Przekąski można popić orzeźwiającym napojem z rozcieńczonego jogurtu, przyprawionym solą, oregano lub suszonymi liśćmi mięty zwanym aryan. Wózki z takim specjałem można spotkać na ulicach Larnaki i Nikozji. Na całym obszarze greckiego Cypru dostępne są soushoukou – migdały na nitce, które zanurzono w kadzi z melasą gronową  i wodą różaną. Przed długimi spacerami można zaopatrzyć się w energetyczne pastellaki – batony z orzechami i sezamem wyrabiane na bazie syropu. Przekąską, którą też warto skosztować są paluszki cypryjskie dahtyla kipru – zawinięte ciasto z nadzieniem z posiekanych migdałów, z dodatkiem cynamonu i cukru.

Dużą popularnością cieszą się natomiast owoce, które można znaleźć na przydrożnych stoiskach zwanych z greckiego froutaria, a z tureckiego manav. Królują wśród nich truskawki, arbuzy i melony oraz znane w całym regionie cypryjskie wiśnie. Można spróbować też opuncję, natomiast najlepsze winogrona rosną tylko na południu i tylko tam można je nabyć. Owoce cytrusowe takie jak pomarańcze, mandarynki i grejpfruty dojrzewają na Cyprze już w zimie – najlepsze pomarańcze nazywają się jaffa, są soczyste i prawie bez pestek.

Dania dostępne w restauracjach najczęściej są modyfikowane, a na znalezienie oryginalnych i tradycyjnych potraw trzeba poświęcić trochę czasu. W miejscowościach wypoczynkowych raczej serwowane są dania kuchni międzynarodowej opierające się na stekach i kotletach z ogromną ilością frytek, natomiast za plasterkami dyni smażonej na maśle, pilawem z razowej mąki czy fasolą w sobie trzeba się trochę nachodzić. Większość restauracji prowadzą imigranci i bardzo często serwują dziczyznę, którą upodobali sobie Cypryjczycy, wśród najciekawszych dań są np.: kaczki, dzikie ptactwo i króliki, a przysmak ze skowronków zwie się ambelopoulia. Skromne, ale godne polecenia menu można znaleźć w wiejskich restauracjach zwanych exokhika kendra.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Za narodową potrawę cypryjską uznaje się kleftiko albo kup kebap – tłusty kawałek mięsa jagnięcego lub koziego z chrząstką, upieczonego z warzywami. Ostatnio na południu popularne są souvla – kawałki baraniny pieczone na rożnie. Inna potrawa z mięsa jagnięcego to kotlety zwane payidhakia. Na całym obszarze można zjeść sheftalia – siekane mięso z cebulą i przyprawami, zapakowane w kiszkę. Znane na Cyprze są też moussakas – zapiekane w warstwach plastry bakłażanów z ziemniaków przykryte mielonym mięsem, dodatkowo przyprawione sosem z mlekiem i bulionem z białego mięsa. Coś dla siebie znajdą również wegetarianie, bo w restauracjach serwowane są surówki z sałaty, pomidorów, pietruszki, ogórków, sera oraz cebuli. Znaną potrawą na południu jest zupa louvana – przyrządzona na bazie puree z bobu. Ogólnie dania nie są ostre, a do ich przyrządzania używa się oliwy i tłuszczu. Restauracje czynne są krótko, w porównaniu z greckimi i tureckimi, pora obiadowa trwa zwykle od 12:30 do 14:15, a kolacje podaje się raczej późno, w godzinach od 19 do 22.

Najpopularniejsze desery to lody najczęściej podawane w stylu tureckim lub włoskim oraz ciasteczka z nadzieniem przekładane miodem i orzechami – baklavas, a także ciastka francuskie nadziewane kremem z mleka i jaj – galaktopoureko.

Alkohol najczęściej jest podawany do jedzenia, może to być np.: mocny trunek podobny do wódki zwany raki. Popularne jest  cypryjskie sherry Emva Cream – likier wytwarzany z owoców rosnących na wyspie. Doskonałą jakością wyróżniają się także liczne gatunki brandy, które pije się rozcieńczone z wodą, zaprawione sokiem z limonki i kroplami angostury – brandy sour. Wśród mocniejszych trunków niejeden turysta dostrzeże cypryjską wodę ognistą zwaną zivana – niemalże czysty spiritus gronowy.

Na Cyprze klimat i gleba doskonale nadają się do uprawy winorośli, dlatego degustacja win to jedna z atrakcji, jakie czekają turystów zwiedzających wyspę. Rynek zalewają najpopularniejsze marki takie jak ETKO, KEO, LOEL i SODAP. Cypryjczycy uważają, że wypicie po kieliszku każdego z nich ścięło by z nóg samego Dionizosa. SODAP ma w swoich składach arsinoe – wytrawne białe wino, a LOEL szczyci się białym wytrawnym palomino. KEO produkuje roselle – bardzo wytrawne, ciemne wino różowe, a każdy szanujący się winiarz ma na składzie rodzaj czerwonego, deserowego wina Commandaria – produkowanego z suszonych na słońcu białych gron Xynisteri i czerwonych Mavro. W szczególnie upalne dni popularnością cieszy się znane na całym Cyprze piwo o nazwie KEO.

Wielu turystów ma problemy z określeniem typowych Cypryjczyków, gdyż dla jednych jawią się prawie jako Grecy, dla innych mają cechy charakterystyczne przypisywane raczej Turkom. Od Larnaki po Kyrenię i od Pafos po Famagustę ciężko znaleźć prawdziwego Cypryjczyka. Na Cyprze mieszkają dwie grupy etniczne i według nich wyznacza się jakiś ogólny podział – są to mówiący po grecku prawosławni Grecy i posługujący się językiem tureckim muzułmanie. Początkowo dwóm trzecim populacji wyspy bliżej było do Aten i Europy, natomiast pozostali patrzyli na Ankarę, dopiero po 2003 roku, kiedy zostały otwarte granice podział stał się mniej widoczny. W życiu codziennym na ogół nie odczuwa się podziałów, chociaż ze względów religijnych nie dochodzi do małżeństw między chrześcijanami i muzułmanami.

Cypryjczycy spokojniej niż Grecy i Turcy podchodzą do życia codziennego. Na ulicach, nawet gdy są korki nie słyszy się klaksonów, tak jak przyjęło się to w miastach tureckich i greckich. Swoje powolne tempo mieszkańcy Cypru podkreślają słowami siga siga, czyli „powoli powoli”, chociaż można spotkać Cypryjczyków reagujących żywiołowo, mówiących głośno czy gestykulujących przy lekko podniesionym głosie. Wydarzenia polityczne z kraju i zagranicy przyjmują raczej ze stoickim spokojem, w myśl swojego filozoficznego mentora Zenona z Kiton. Wśród turystów uchodzą za ludzi z natury otwartych i życzliwych, chętnych do udzielenia pomocy. Społeczność cypryjska jest bardziej kosmopolityczna niż mogłoby się wydawać, ponieważ mieszkańcy wyspy słyną z częstego podróżowania i doskonale mówią w języku angielskim.

Samo społeczeństwo pomimo licznych zmian uchodzi za tradycyjne, wypowiadające swoje poglądy  na forum publicznym w tzw. kafeneionach – kawiarniach odwiedzanych wyłącznie przez mężczyzn. W takich miejscach zapadają różne decyzje dotyczące lokalnej społeczności, ale zawsze bez udziału kobiet, które nie są w nich mile widziane. Kobiety jednak walczą o swoje prawa i coraz częściej podejmują pracę, zdobywają wykształcenie i kwalifikacje zawodowe, chociaż na wsi bardzo często dzielą trud prac polowych ze swoimi mężczyznami.

Prawdziwym przeżyciem dla turystów jest oglądnięcie cypryjskiego ślubu. Początek wesela  przygotowują zamężne kobiety, które przynoszą w prezencie część posagu jaką jest pościel rozkładana symbolicznie na łożu dla nowożeńców. Następnie tańczą wokół posłania, ścielą je dla młodej pary, a obserwujący ten rytuał goście obsypują łoże monetami i banknotami. Weselne specjały kulinarne to smażone talarki ziemniaczane, ogórki, pomidory, specjalnie pieczone jagnię i zapiekany makaron z mielonym mięsem polanym sosem beszamelowy. Na parkiecie króluje taniec brzucha zwany tsifteteli, do tradycji należy też tańczony tylko przez mężczyzn przy akompaniamencie klaskania taniec zwany zeimbekkikos. Kulminacyjnym momentem jest choros tou androjinou – taniec podczas którego para młoda zostaje obsypana banknotami.

Na południu na przykład chrzciny wyglądają inaczej niż na północy. Chrzczone, nagie dziecko zanurza się całkowicie w wodzie, a następnie namaszcza olejkiem i ubiera w świąteczny strój. Gospodarzem jest ojciec chrzestny rozdający zaproszonym gościom pamiątki z chrztu –  małe lalki lub figurki zwierząt przystrojone słodyczami.

Cypryjczycy lubią świętować, największy festiwal odbywa się w Limassol i organizowany jest we wrześniu. Przez 12 dni ogólnej degustacji wina, któremu poświęcony jest festiwal towarzyszą przedstawienia teatralne i koncerty. Z kolei w marcu na południu organizowane są barwne karnawały z towarzyszącymi im paradami, głośną muzyką i balami maskowymi, w których biorą udział również turyści. Browar KEO ma także swoją własną imprezę, z której najbardziej zadowoleni są miłośnicy tego napoju degustujący do rana złociste piwa. Znany na Cyprze jest  Festiwal Teatru Greckiego, natomiast w maju popularne jest święto kwiatów, kiedy odbywają się liczne pochody i konkursy na kompozycje z kwiatów. We wszystkich większych wioskach na wyspie odbywają się panegyri – święta plonów i targi, na których turyści mogą zobaczyć tradycyjne obchody i zakupić lokalne specjały.

Święto Bożego Narodzenia nie jest aż tak celebrowane jak w Polsce, natomiast charakterystyczny jest zwyczaj pieczenia w tym dniu kaszy manny zwanej vasilopitta, w której zatopiona jest moneta, a ten, kto ją znajdzie może liczyć na szczęście nadchodzące w nowym roku. Znanym świętem jest  również Kataklysmos, wywodzące się z pogańskiego kultu wody, upamiętniające biblijny potop.

Własne święto mają mieszkańcy Larnaki, którzy 18 kwietnia organizują uroczystą procesję poświęconą Łazarzowi z wizerunkiem świętego niesionym na jej czele.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Podczas licznych świąt można usłyszeć charakterystyczną muzykę tsifteteli i rembetika. Ta druga wywodzi się z pieśni pochodzących z greckiego półświatka, a pierwotnie wykonywali ją uciekinierzy z Azji Mniejszej. Turyści mogą podziwiać lokalnych muzyków grających na ud – lutni z krótkim gryfem, davul – podwójnym cylindrycznym bębnie i kasat – miniaturowych talerzach nakładanych na palce.

Turyści wybierający się na Cypr powinni pamiętać o tym, że przy zwiedzaniu różnego rodzaju świątyń i meczetów ramiona i kolana powinny być zasłonięte. Bez odpowiedniego sposobu ubrania zwiedzenie niektórych miejsc jest niemożliwe, natomiast w wielu przypadkach można wypożyczyć odpowiednie nakrycie. Najlepiej nie zwiedzać meczetów w trakcie trwania nabożeństw, stosowniej jest poczekać do ich zakończenia.

W trakcie rozmów lepiej nie używać określeń dotyczących bądź to północy Cypru, bądź południa,  gdyż można narazić się na nieprzychylność rozmówcy. Wygodniej zachować neutralność i nie dzielić wyspy na dwie części.

Będąc w pobliżu linii demarkacyjnej należy ostrożnie używać aparatu fotograficznego, gdyż znajdują się tam obiekty wojskowe, których fotografowanie jest zabronione. W muzeach nie wolno używać lamp błyskowych, a w niektórych zabytkach za robienie zdjęć i filmowanie pobierane są opłaty.   

Na południu w ceny posiłków wlicza się 10% opłaty za obsługę, nie trzeba więc dawać napiwków, chyba że chce się wynagrodzić wyjątkowo uprzejmego kelnera, taksówkarze natomiast uważają, że ich prawo do dodatkowego wynagrodzenia jest niepodważalne.

Na południu opalanie topless nikogo nie dziwi i panuje pod tym względem większa swoboda niż na północy.

Na Cyprze nie wypada się targować, a jeśli już do tego dojdzie można co najwyżej liczyć na 20% upust, natomiast na południu w hotelach i pensjonatach wykaz cen zwykle wisi w widocznym miejscu, a oszustwa należą do rzadkości.

Samo położenie Cypru w śródziemnomorskiej części Bliskiego Wschodu gwarantuje doskonałe warunki do wypoczynku, na które można trafić o każdej porze roku. Typowy sezon wakacyjny trwa od maja do października, natomiast upalne lato od czerwca do września, kiedy słońce świeci nawet po 11 godzin dziennie, a temperatury osiągają po 30ºC. W kwietniu padają obfite deszcze, dzięki którym rozkwita soczysta, zielona roślinność, natomiast czarująca jest cypryjska jesień, kiedy woda w morzu jest najcieplejsza, a wycieczki górskie zyskują dzięki niezmiennej pogodzie.

Planując urlop warto pamiętać o licznych festiwalach przyciągających turystów, np.: o wrześniowym festiwalu wina w Limassol czy 18 kwietnia, kiedy w Larnace odbywają się procesje poświęcone patronowi miasta św. Łazarzowi.

Na Cyprze od 01.01.2010 r. obowiązuje okres przejściowy i do 2017 r. można płacić zarówno w funtach cypryjskich jak i EURO. Konsekwencją tego są wyższe ceny niż w Polsce. W tureckiej części Cypru obowiązuje Lira turecka (TRY). Bez problemów można korzystać z bankomatów, należy jednak pamiętać, że na wyspie nie ma możliwości wymiany polskich złotych na inną walutę.

Z Cypru można przywieźć wiele interesujących pamiątek, które z pewnością wzbogacą kolekcję turystyczną na niejednej półce. W każdej miejscowości jest mnóstwo prywatnych sklepików z pamiątkami, a w oddziałach Cypryjskiej Izby Rzemieślniczej można znaleźć naprawdę wyszukane wyroby. Sklepiki z pamiątkami prowadzą również liczne klasztory i opactwa, można w nich znaleźć ciekawe ikony czy zamówić wspaniały miód z klasztornych pasiek. Południe słynie z wyrobu koronek, ich zagłębie to Pano Lefkara, gdzie jest najwięcej warsztatów rękodzielniczych, a takie dzieła jak koszyki oraz maty zwane po grecku tsestos są towarem niezwykle poszukiwanym. Dostępne w sprzedaży są kolokia, czyli ozdobne tykwy, na których wypalono lub wymalowano rozmaite wzory. Poszukiwane są także wyroby ze srebra, które można nabyć w większości miast i kurortów. Niezłym prezentem może być też przywieziona z Cypru butelka wina lub likieru albo znany ser halloumi, który można kupić praktycznie wszędzie.

Czas lokalny jest późniejszy o godzinę od obowiązującego w Polsce, więc po przylocie przestawiamy zegarek o godzinę do przodu.

Transport na Cyprze nie jest najlepiej rozwinięty, autobusy komunikacji miejskiej kursują najczęściej tylko w miejscowościach nadmorskich, między Nikozją, Larnaką, Limassolem czy Pafos i Ayia Napa kursują stosunkowo rzadko, choć ceny są przystępne. Przystanki najczęściej znajdują się w pobliżu hoteli i zabytków. Doskonałym rozwiązaniem są tzw. service taxi – wieloosobowe taksówki kursujące często między miasteczkami, a kursy organizowane są przez biura turystyczny lub można je zamówić bezpośrednio z hotelu. Dogodnym rozwiązaniem są też zwykłe taksówki, a cenę przejazdu należy ustalić przed kursem.

Najwygodniej podróżować po Cyprze samochodem, dostępnych jest wiele wypożyczalni, a osoba, która chce wynająć samochód musi mieć ukończone 21 lat oraz posiadać ważne prawo jazdy (polskie lub międzynarodowe). Ubezpieczenie samochodu nie obejmuje jednak części północnej, gdzie trzeba wykupić osobną polisę. Kierowcy muszą pamiętać, że na Cyprze obowiązuje ruch lewostronny, pasy bezpieczeństwa są obowiązkowe, nie wolno prowadzić auta pod wpływem alkoholu, zabronione jest też rozmawianie przez telefon komórkowy. W przypadku, gdy mamy na wyspie swój samochód i jest on ubezpieczony w Unii Europejskiej, Szwajcarii, Chorwacji nie trzeba wykupować dodatkowego ubezpieczenia.

Na wyspę można wwieźć obcą walutę bez ograniczeń, ale kwotę tę należy zdeklarować przy odprawie celnej. Turystów z krajów Unii Europejskiej nie obowiązują żadne ograniczenia dotyczące przywozu dozwolonych artykułów osobistego użytku, mogą wwieźć kamery, aparaty fotograficzne, lornetki, 800 szt. papierosów, 200 cygar lub 1 kg tytoniu na osobę, 10 litrów alkoholu pow. 22%. Wartość towarów kupionych na północy nie może przekraczać 135 EUR, nie można przewozić do części południowej produktów wyprodukowanych przez firmy tureckie, a maksymalnie można zabrać 1 l alkoholu i 2 paczki lub 40 szt. papierosów.

Służba zdrowia, zarówno prywatna jak i publiczna jest na Cyprze ogólnodostępna. Przed wyjazdem można starać się w oddziale NFZ o wyrobienie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EUKZ), która daje możliwość korzystania z podstawowej służby zdrowia w przychodniach i szpitalach, a trzeba ją zawsze mieć przy sobie. Leczenie specjalistyczne wymaga skierowania. Warto jednak wykupić prywatne ubezpieczenie kosztów leczenia, które w razie konieczności pokryje wyższe koszty i transport medyczny. Jeżeli posiadamy ubezpieczenie prywatne należy zapoznać się z jego warunkami, gdyż w większości przypadków ubezpieczeniem objęte są koszty leczenia powyżej pewnych kwot, które należy samemu opłacić.

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Turyści wybierający się na Cypr powinni pamiętać o tym, że przy zwiedzaniu różnego rodzaju świątyń i meczetów ramiona i kolana powinny być zasłonięte. Bez odpowiedniego sposobu ubrania zwiedzenie niektórych miejsc jest niemożliwe, natomiast w wielu przypadkach można wypożyczyć odpowiednie nakrycie. Najlepiej nie zwiedzać meczetów w trakcie trwania nabożeństw, stosowniej jest poczekać do ich zakończenia.

W trakcie rozmów lepiej nie używać określeń dotyczących bądź to północy Cypru, bądź południa, gdyż można narazić się na nieprzychylność rozmówcy. Wygodniej zachować neutralność i nie dzielić wyspy na dwie części.

Będąc w pobliżu linii demarkacyjnej należy ostrożnie używać aparatu fotograficznego, gdyż znajdują się tam obiekty wojskowe, których fotografowanie jest zabronione. W muzeach nie wolno używać lamp błyskowych, a w niektórych zabytkach za robienie zdjęć i filmowanie pobierane są opłaty.

Na południu w ceny posiłków wlicza się 10% opłaty za obsługę, nie trzeba więc dawać napiwków, chyba że chce się wynagrodzić wyjątkowo uprzejmego kelnera, taksówkarze natomiast uważają, że ich prawo do dodatkowego wynagrodzenia jest niepodważalne.

No południu opalanie topless nikogo nie dziwi i panuje pod tym względem większa swoboda niż na północy.

Na Cyprze nie wypada się targować, a jeśli już do tego dojdzie można co najwyżej liczyć na 20% upust, natomiast na południu w hotelach i pensjonatach wykaz cen zwykle wisi w widocznym miejscu, a oszustwa należą do rzadkości.

Na całym obszarze wyspy ustalono dogodne dla turystów godziny otwarcia muzeów i zabytków archeologicznych, chociaż na północy niektóre z nich zamyka się czasem bez żadnych wyjaśnień, z powodu braku personelu. Opłaty za wstęp są raczej niskie, szczególnie jeśli porówna się je z cenami biletów w sąsiednich krajach. Na południu pozytywnie nastrajają również wywieszki z napisem "Please ask for your ticket" (proszę zakupić bilet), tym bardziej że w Grecji czy Egipcie zamiast nich pojawia się zwykle groźny Cerber w ludzkiej postaci. W kościołach i meczetach dostępnych dla zwiedzających godziny otwarcia są często nieokreślone, a opłatę za wstęp zastąpiono wolnymi datkami. Na południu bardziej znane stanowiska archeologiczne z czasów starożytnych otoczono ogrodzeniem. Zazwyczaj udostępnia się je zwiedzającym przez cały rok od 7.30 do zachodu słońca, z tym że nawet w dłuższe dni w roku nigdy nie wpuszcza się turystów po 19.30. Większość muzeów zamyka się zwykle o 18.00 (nieliczne wcześniej - o 14.30). W dni ustawowo wolne od pracy czynne są prawie wszystkie stanowiska archeologiczne, ale muzea pracują krócej lub wcale, natomiast niczego nie uda się zwiedzić w Niedzielę Wielkanocną, Boże Narodzenie i Nowy Rok.

W trakcie podróży z północy Cypru na południe obywatele krajów UE mogą bez problemu przekraczać granicę w obu kierunkach korzystając z kontrolowanego przez ONZ przejścia przy hotelu Ledra Place. Potrzebny jest paszport i dowód osobisty. Po stronie greckiej nie obowiązują żadne formalności, chociaż należy spodziewać się zwykłej kontroli dokumentów, natomiast po stronie Cypru Północnego trzeba uzyskać odpowiedni formularz pozwalający na przekroczenie granicy. Należy też pamiętać, że przez granicę nie można przenieść towarów o wartości ponad 80 EURO. Granicę można także przekroczyć samochodem, korzystając z przejścia Agios Dometios.

Dokumentem uprawniającym do wjazdu i wyjazdu z Cypru tak jak i innych krajów Unii Europejskiej jest dowód osobisty lub paszport. Lecąc na Cypr samolotem nie potrzebujemy paszportu, jednak podróżując autokarem czy samochodem przed wyjazdem należy się upewnić czy trasa nie przebiega przez kraje, gdzie wymagany jest paszport.

Na Cyprze nie ma obowiązku meldunkowego jeżeli pobyt nie przekracza 90 dni i nie jest w tym czasie podejmowana praca na terenie kraju.

Szczegółowe i aktualne informacje można znaleźć na stronie MSZ: www.msz.gov.pl lub na stronie ambasady polskiej na Cyprze www.nikozja.polemb.net

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Cypryjskiej

Tresc opisow dostarczana przez merlinx.

Cypr, Nikozja, Kennedy Avenue 12/14, Office 601, 1087
Tel.: +35722668415 Tel. dyżurny: +35799531937
nikozja.amb.sekretariat@msz.gov.pl
www.nikozja.polemb.net

Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Limassol

Cypr, Limassol, 42, Ayias Fylaxeos Street, 3rd Floor, Apt. 307, 3025 Limassol
Tel.: (00-357) 253-434-48 Faks: (00-357) 253-591-08
info@papaphilippou.eu