Nan - Shan

Dzikie pustkowia, tajemnicze groty i buddyjskie klasztory.

Słynny Jedwabny Szlak będący przed wiekami prawdziwą żyłą złota skusił chińskich władców do podboju ziem leżących poza granicami cesarstwa. To właśnie władcy z dynastii Han panujący w latach 206 p.n.e. – 220 n.e. zainteresowali się pustynnymi terenami i założyli tam swój obszar administracyjny. Prowincja oficjalnie przypadła Chinom dopiero w trakcie panowania mongolskiej dynastii Yuan na przełomie XIII i XIV w., chociaż cesarscy władcy z dystansem podchodzili do ludności zamieszkującej ogromny region podlegający pod krainę Gansu. Chińczycy zamieszkujący obecnie Nan-Shan stanowią etniczną mieszankę, w której dominują Kazachowie, Mongołowie i Tybetańczycy. Chociaż wydaje się, że jest to zapomniany, dziki i odległy region świata, turyści mogą odnaleźć tam kilka ciekawych miejsc, które najlepiej zwiedzić na wycieczkach fakultatywnych. Nan-Shan otaczają takie regiony turystyczne jak: Pustynia Gobi, Cinling, Syczuan, Kunlun, Cajdan, Ałtan-Tag i Karakorum.

Jednym z największych miast w regionie jest Xining, w którym najczęściej nocują podróżnicy wybierający się na zwiedzanie Tybetu, klasztoru Ta’er oraz jeziora Qinghai. Uwagę turystów przyciąga z pewnością malownicze położenie miasta na skraju Wyżyny Tybetańskiej oraz kilka zabytków, z których najciekawiej prezentuje się Wielki Meczet Dongguan – miejsce modłów Chińczyków Hui wzniesione w 1380 r. Przedmioty pochodzące z okresów rządów wielu dynastii można podziwiać w Muzeum Regionalnym, natomiast najpiękniejsze widoki podziwiać ze Świątyni Północnej Góry, do której wiodą strome stopnie wydeptane przez turystów. Sceneria miejsca jest bajkowa, wzbogacona o tajemne przejścia, małe mostki i groty z religijnymi malowidłami.

Chociaż kuchnia chińska zagościła na dobre na europejskich stołach, wizyta w tradycyjnej restauracji może okazać się miłym zaskoczeniem. Pełna harmonia smaków to kulinarna zaleta uzyskiwana dzięki unikalnemu łączeniu składników o różnych kształtach i barwach, zadziwiających nie tylko zmysł smaku, ale również wzroku. Chińczycy stawiają na dużo warzyw, mało tłuszczu oraz zdrowe jedzenie nierozerwalnie połączone z filozofią, medycyną i każdą dziedziną życia. Terytorium Chin jest bardzo rozległe, dlatego w zależności od pobytu w danym regionie, warto poświęcić czas na kulinarną podróż po najróżniejszych restauracjach, by rozpoznać na własnym podniebieniu najważniejsze smaki: słodki, kwaśny, cierpki, słony i gorzki.

Warto pamiętać, że w Chinach śniadania spożywa się bardzo wcześnie, nawet o 6:00 rano, a przed południem większość restauracji przyrządza już obiady. W tradycyjnych restauracjach jada się na obracanych stołach przeważnie pałeczkami, chociaż dla turystów z zachodu przygotowywane są na wszelki wypadek zestawy sztućców, ale będąc już w Chinach chyba warto pokusić się naukę specyficznego spożywania posiłków. Lista chińskich potraw jest tak długa jak historia kraju licząca kilka tysięcy lat. Zaglądając do restauracji oprócz lokalnego podziału można zauważyć kilka kategorii: potrawy carskie, potrawy lokalne, potrawy rodzinne, etniczne, wegetariańskie oraz lecznicze. Większość dań skupia dziedzictwo kultur azjatyckich takich jak koreańska, japońska oraz mongolska. Na stoły cesarskie trafiały przeważnie najznamienitsze i wyszukane dania, podczas gdy poddani spożywali najczęściej ryż.

Kuchnia bazuje na ryżu krótko lub długoziarnistym, bardzo często serwowanym w postaci klusek lub makaronu. Do tego dochodzi przeważnie mięso uznawane za produkt dodający sił witalnych. Chociaż w regionach islamskich króluje baranina i wołowina, najpopularniejszym mięsem jest wieprzowina zwana zhurou. Jada się także dużo kurczaków jirou oraz jagnięcinę. Na stoły, szczególnie w regionach przymorskich, trafiają także ryby fu, chociaż spotkać można również nieco bardziej egzotyczne ślimaki morskie, żółwie, węże, cykady, a nawet skorpiony czy kawałki niedźwiedzia. Na szczęście dostępna jest cała gama warzyw takich jak kapusta pekińska, szpinak czy ziemniaki oraz owoców: jabłek, mandarynek, bananów, gruszek i winogron. Niezbędnych protein dostarczają nasiona soi występujące w wielu potrawach, chociaż za substytut mięsa uchodzi także ser tofu – świeży twaróg o konsystencji kremu, podawany w wielu kulinarnych kombinacjach.

Do popularnych przekąsek, z którymi bardzo często można się zetknąć stołując się w niewielkich restauracjach na wąskich uliczkach „hutong”, należą jaja kacze, kurze i przepiórcze gotowane na twardo w roztworze herbaty, sosu sojowego i anyżu. Na stoiskach z przekąskami można także nabyć grillowane skrzydełka kurczaka, makarony, kebaby, pieczone ziemniaki i kukurydzę. Ciekawe w smaku mogą okazać się bułki gotowane na parze o nadzieniu mięsnym lub warzywnym, na które potocznie mówi się „łyse głowy”.

Posiłki najczęściej rozpoczyna się pobudzającą żołądek i wzmagającą apetyt filiżanką herbaty, której mnogość gatunków może zachwycić niejednego pasjonata aromatycznego napoju. Chińczycy do posiłków pijają także piwo pijiu (najsłynniejsze Tsingtao pochodzi z Qingdao) oraz spirytus bajiu określany mianem „białego wina”. Jest to jeden z najmocniejszych alkoholi, z którym nie należy przedobrzyć, podobnie jak z mocną wódką Mao Tai Jiu pochodzącą z prowincji Kuejczou. Może po prostu lepiej sięgnąć do obiadu po słodzoną lemoniadę albo delikatne wino gronowe Putao Jiu. W restauracji warto także poprosić o butelkę słodkiego, uchodzącego za wytrawne, białego wina „Wielki Mur” lub czerwonego o groźnej nazwie „Smok”.

Turyści wybierający się do Chin spodziewają się przeważnie kulturowego szoku, co nie do końca okazuje się słuszne. Chociaż odległy zakątek na kuli ziemskiej jest ogromną zagadką rządzoną według tajemniczych zasad, bez problemu można się tam odnaleźć i przekonać, że jest to ciekawy kraj z jedną z najstarszych kultur świata. W kraju akupunktury, aromaterapii i ćwiczeń z medytacji każdy może doświadczyć inspirujących przygód, które później staną się ciekawym tematem do dyskusji.

Niemalże całą populację stanowią Chińczycy, niemniej w jej skład wchodzi kilkadziesiąt innych mniejszości narodowych, które wyznają między innymi islam. Wyznanie i religia bardzo mocno wpływa na kulturę i kształtuje styl życia społeczności. W chińskich religiach ludowych główną rolę odgrywa buddyzm, taoizm i konfucjanizm, chociaż znaczna część społeczeństwa jest bezwyznaniowa. Konfucjanizm przykładowo kładł nacisk na poszanowanie tradycji i stąd zamiłowanie Chińczyków do wszechobecnego porządku. Taoizm odnosił się do obecnych w człowieku przeciwstawnych sił jing i jang oraz rozwoju duchowego człowieka, a buddyzm wyznawał wiarę w istnienie istot nadprzyrodzonych oraz życia po śmierci.

Chińczycy są na ogół pracowici, zaradni i weseli, o czym przykładowo można przekonać się podczas stołowania w restauracjach i wsłuchiwania w gwarne rozmowy. Interesują się światem zewnętrznym, chociaż życiowa determinacja prowadzi do osiągania celu za wszelką cenę. Podróżując po Chinach należy jednak pamiętać, że wciąż ma się do czynienia z państwem komunistycznym, rządzonym silną ręką i posiadającym system nie zawsze zrozumiałych wartości. Ludzie rodzą się równi i prowadzą życie w zgodzie z powszechnie obowiązującymi normami.

Podróżnik zwiedzający chińskie miasta powinien pamiętać o okazywaniu szacunku i posłuszeństwie wobec starszych. Dobrym sposobem na wywarcie pozytywnego wrażenia jest przekazanie przy pierwszym spotkaniu wizytówki lub karteczki z imieniem i nazwiskiem, najlepiej w języku chińskim. Chińczycy bywają impulsywnymi ludźmi, chociaż nie zawsze głośna dyskusja musi mieć znamiona kłótni. Chociaż w Chinach funkcjonuje wiele różnych dialektów językowych (szanghajski, min, kantoński), komunikację ułatwia język mandaryński określany „wspólnym językiem”. Dla turystów z pewnością egzotycznie przedstawiają się chińskie znaki-piktogramy reprezentujące raczej myśl niż sposób wymowy, których dźwięk różni się w zależności od regionu. Poznanie nawet najłatwiejszych znaków, chociaż sprawi zapewne sporo trudności, może okazać się interesującą nauką.

Chińczycy niezależnie od piastowanego stanowiska największą wagę przywiązują do przestrzegania godzin posiłków, końca pracy i snu, dlatego warto uszanować przerwę obiadową, by zaoszczędzić sobie jakichś nieprzyjemności. Bardzo ważna jest także gościnność, chociaż zaproszenia do domów są rzadkością, w przeciwieństwie do towarzyskich spotkań w restauracjach. Zaproszenie do jedzenia jest wyrazem przyjaznych stosunków, tym bardziej jeśli dotyczy spraw biznesowych. Kultura biznesowa i negocjacyjna bowiem jest w chinach bardzo ważnym aspektem prowadzenia interesów, więc jeśli ktoś w trakcie podróży chce załatwić sprawy zawodowe powinien szczegółowo zapoznać się z taką etykietą, by nie popełnić niepotrzebnego „faux pas”. Chińczycy dużą wagę przywiązują także do min, próbując zawsze zachować kamienne oblicze, co często może wprawiać Europejczyków w zabawne zakłopotanie. W trakcie rozmów lepiej nie poruszać tematów dotyczących Tybetu i ogólnie komunizmu, a tym bardziej nie można krytykować funkcjonowania państwa. Naturalne tematy najczęściej dotyczą pogody, kultury, zabytków czy sportu.

Dla Chińczyków najświętszą częścią ciała jest głowa, więc nie należy dotykać niczyjej głowy. Nie ma tam zwyczaju dawania napiwków, spóźnianie się nie leży w dobrym tonie, a zakazane jest pokazywanie stopy lub wskazywanie czegoś stopą uchodzącą za nieczystą część ciała.

Chiny są państwem komunistycznym, w którym celebruje się takie święta jak Święto Pracy przypadające na 1 maja, październikowe Święto Narodowe czy Nowy Rok będący świętem ruchomym ze względu na chiński kalendarz. Do pozostałych świąt państwowych należy między innymi Dzień Kobiet, Dzień Dziecka i rocznica powstania Komunistycznej Partii Chin.

Lokalne agencje turystyczne organizują najczęściej wyprawy połączone z pieszymi wycieczkami, obserwacją ptaków, polowaniami i różnymi spływami nad jezioro Qinghai Hu. Niektóre biura oferują także pełne przygód wyprawy na stepy, podczas których można zasmakować mieszkania w mongolskich jurtach, spróbować unikalnej kuchni i poznać obyczaje zróżnicowanych grup etnicznych.

Klasztor Ta’er – jeden z najwspanialszych tybetańskich klasztorów, który pochodzi z 1560 r. i wchodzi w skład tzw. przybytków grupy religijnej „żółtych czapek”. Z powstaniem klasztoru wiąże się legenda, według której w tym miejscu narodził się założyciel sekty Cong-k’a-pa. Z jego pępowiny na ziemię spłynęła krew dająca początek drzewu tysiąca liści. Turyści mogą przyjrzeć się tybetańskiej kulturze, zwiedzić kilka świątyń z najciekawszym Wielkim Pawilonem ze Złotym Dachem oraz medytować w towarzystwie mnichów w Wielkim Pawilonie Medytacyjnym. Warto także wspiąć się na pobliskie wzgórza, by z góry spojrzeć na ciekawy kompleks religijny, nad którym unosi się duch czuwającego Buddy.

Jezioro Qinghai – potężne jezioro słonowodne przypominające morze jest największym tego typu zbiornikiem w Chinach. Turyści przyjeżdżają najczęściej nad malowniczy akwen, by łowić ryby lub wybrać się na Wyspę Ptaków, która uchodzi za raj dla ornitologów. W okolicy znajduje się kilka ośrodków oferujących noclegi, wyprawy łódką, przejażdżki konne i obiady w tradycyjnych wioskach.

Shuilian Dong – w okolicy miejscowości zachowały się ciekawe zabytki sztuki buddyjskiej, z których najciekawsza jest świątynia Lasho i Grota Tysiąca Buddów pochodząca z lat 304-439 n.e., czyli okresu panowania Szesnastu Królestw. Ogromne wrażenie na turystach robi 40-metrowa płaskorzeźba Buddy stworzona na stromym klifie, której piękno potęgują rzeźby dzikich zwierząt „krążące” u jego stóp.

Okolice Jiayuguan – w pobliżu nieco sennego miasta znajduje się kilka atrakcji turystycznych, z których najciekawiej prezentuje się Fort Cheng Lou położony między zaśnieżonym pasmem gór Qilian a czarnymi szczytami Mazong. Obecna budowla pochodząca z epoki Ming nazywana jest Niezdobytym Wąwozem pod Niebem i składa się z wewnętrznych i zewnętrznych murów, kilku symbolicznych bram, pawilonów i świątyń. Zwiedzanie najlepiej rozpocząć od doskonale zorganizowanego Muzeum Wielkiego Muru, które opowiada nie tylko historię twierdzy, ale również przybliża dzieje Wielkiego Muru przebiegającego w okolicy. Niedaleko Jiayuguanu znajdują się także ruiny Pierwszej Wieży Nawigacyjnej, intrygujące miejsce pochówku zwane Xincheng Dixia Hualang oraz rzeźbione skały Heishan.

Jaskinie Mogao – tajemnicze groty położone niedaleko miasta Dunhuang są największą atrakcją tej części Chin. Jedno z najwspanialszych, archeologicznych odkryć na Wschodzie zostało założone około 366 r. n.e. i składa się z systemu kilkuset jaskiń skrywających w swych mrocznych przestrzeniach znakomite dzieła chińskiej sztuki. Niemal w każdej grocie znajduje się posąg Buddy, wspaniałe malowidła ścienne i unikalne świątynie zadziwiające pomysłowym wykonaniem. Kompleks Mogao powstał w czasach, kiedy w Chinach dominował taoizm i konfucjanizm oraz buddyzm związany z rozwojem Jedwabnego Szlaku, wraz z którym pojawili się kupcy, handlarze, rzemieślnicy, artyści i wędrujący mnisi. Dlatego zwiedzając jaskinie można prześledzić dzieje całej chińskiej sztuki kształtującej się na przestrzeni wieków. W niektórych malowidłach zdobiących pomieszczenia widać również obce wpływy prezentujące posągi Buddy w niecodziennych odsłonach, a także sceny batalistyczne i opowieści narracyjne odnoszące się do dziejów poszczególnych dynastii. Bogactwo malarstwa, różnorodna stylistyka rzeźbiarska i niekończące się trasy turystyczne sprawiają, że w Jaskiniach Mogao można spędzić zarówno kształcącą, jak i fascynującą przygodę. W okolicy znajduje się także Źródło Półksiężyca – wzbudzające podziw jezioro otoczone wydmami i zasilane podziemnymi wodami oraz Góry Śpiewającego Piasku – Mingsha Shan, które można zwiedzić na wielbłądzie. Intrygujący dźwięk szumiącego wiatru będzie z pewnością doskonałym tematem do opowiadania po powrocie z wakacyjnych wojaży.

Hohhot – stolica Wielkiego Chinganu doświadczana surowymi warunkami pogodowymi smagającymi unikalną architekturę świątynną związaną z buddyzmem tybetańskim, chociaż chińskie wpływy widoczne są także w wielu miejscach. Hohhot nazywane przez Mongołów „Niebieskim Miastem” powstało w XVI w. za czasów panowania dynastii Ming i charakteryzuje się zabudową robotniczych domostw, zabytkowym centrum oraz nowoczesną architekturą banków i centrów towarowych. Pod względem etnicznym miasto zamieszkują Chińczycy Han oraz społeczność mongolska i lud Hui. Dla turystów najciekawsza jest południowo-zachodnia część miasta, w której znajdują się interesujące zabytki, a wśród nich świątynia Dazhao wybudowana w 1579 r. i poświęcona cesarzowi Kangxi z dynastii Qing. Warto także zwiedzić pobliską świątynię Xiletu o dominujących cechach tybetańskich z chińskimi smokami i ciekawymi malowidłami na ścianach. Kręte uliczki zachęcające do krótkiego spaceru prowadzą do Świątyni o Pięciu Wieżach, w hinduski styl której wkomponowały się teksty wyryte po tybetańsku, mongolsku i chińsku. Zabytkową część miasta uzupełnia Wielki Meczet wyznaczający miejsce, gdzie zbiera się muzułmańska społeczność, a budowla z czarnej cegły łączy w swojej architekturze elementy chińskie i arabskie. W dzielnicy oplatającej świątynię można kupić ciekawe pamiątki oraz posilić się w knajpkach serwujących kebaby i rozmaite dania z makaronu. Życie Hohhot kwitnie w samym centrum wyznaczonym przez plac Xinhua, który otoczony jest galeriami handlowymi i leży w pobliżu doskonałego miejsca spacerowego, jakim jest park Qingcheng – zielone tereny pełne stawów i grobli z niewielkim zoo. Przed miłośnikami historii swoje podwoje otwiera Muzeum Mongolii Wewnętrznej obrazujące życie mongolskich nomadów, natomiast jeżeli ktoś chce poznać zwykłych mieszkańców miasta powinien zajrzeć na gwarny Ptasi Bazar pełen straganów i kolorowych stoisk. Turyści odwiedzający Hohhot zwiedzają także leżący poza miastem grobowiec Zhaojun oraz wybierają się na zorganizowane wycieczki po bezludnych stepach.

Grobowiec Wang Zhaojun – ciekawe miejsce położone w pobliżu Hohhot, w którym została pochowana księżniczka z dynastii Tang. Z grobowcem związana jest romantyczna historia, według której młoda przedstawicielka rodu Zhaojun została wysłana z odległego Hubei do mongolskiego króla, by wyjść za niego za mąż i wzmocnić przymierze pomiędzy zwaśnionymi ludami. Legendę najlepiej przedstawia niewielkie muzeum, w którym zgromadzono przedmioty należące do księżniczki.

Wusutu Zhao – kompleks świątyń zaprojektowany i wykonany wyłącznie przez Mongołów, położony w pobliżu miasta Hohhot i sąsiadujący z ładną okolicą. We wnętrzach kilku świątyń można podziwiać misternie wykonane malowidła ścienne z epoki dynastii Ming oraz drzeworyty przedstawiające Buddę.

Baotou – chociaż Baotou nie należy do przepięknych zabytkowych miast, do odwiedzenia zachęcają liczne świątynie znajdujące się w trzech dzielnicach, pełen tajemniczych pomieszczeń klasztor Wudangzhao utrzymany w tybetańskim stylu oraz Mauzoleum Czyngis-chana położone około 100 km na południe od Baotou, w pobliżu miasta Dongsheng.

Mauzoleum Czyngis-chana – grobowiec znajdujący się w pobliżu miasta Dongsheng owiany jest wieloma legendami i chociaż nie do końca wiadomo czy znajduje się tam ciało wielkiego wodza, uchodzi za lokalną atrakcję turystyczną i miejsce kultowe dla mieszkańców Mongolii Wewnętrznej. W wybetonowanym mauzoleum na turystów czekają sale stworzone na kształt mongolskich jurt (niewielkich osad zbudowanych z namiotów) z unikalnymi malowidłami, marmurowy pomnik Czyngis-chana, liczne ołtarze, w których palą się kadzidełka oraz niewielkie muzeum z przedmiotami należącymi do legendarnej postaci.

Wyprawa na stepy – jedna z ciekawszych form spędzania wolnego czasu w Mongolii Wewnętrznej, na którą składa się wizyta w tradycyjnych, mongolskich jurtach, czyli namiotach i siedliskach zamieszkiwanych przez nomadów. Biura turystyczne organizujące wycieczki oferują najczęściej przejazd na któryś ze stepów Xilamuren lub Gegentala, nocleg w jurtach, uczestnictwo w tradycyjnych pokazach zapasów i jazdy konnej, a także wyborną kuchnię. Niecodziennym przeżyciem jest nocny spacer po bezludnych stepach, w których zjawiskowo odbijają się blade światło Księżyca.

Chengdu – nowoczesne miasto z zacienionymi uliczkami, wśród których odnaleźć można stare domy, architekturę świątynną, przytulne herbaciarnie oraz wszechobecnego duch historii. Chengdu od wieków było stolicą państwa Shu, które w 316 r. p.n.e. zostało podbite przez dynastię Qin. Kiedy w III wieku upadły rządy dynastii Han, miasto stało się stolicą królestwa Shu Han i rozwinęło pod względem gospodarczym. Właśnie w tym mieście, które w X stuleciu stało się stolicą drukarstwa, wprowadzono pierwsze na świecie papierowe banknoty, chociaż szybki rozwój zniweczyła mongolska inwazja z XIII w. Chengdu jednak podniosło się bardzo szybko, powstały wspaniałe mosty i budowle, a rozwijający się przemysł, edukacja i biznes zapewniły sprawne funkcjonowanie aż po teraźniejszość. Zwiedzanie najlepiej zacząć od centralnego placu Tianfu, na którym wznosi się pomnik Mao Zedonga i muzułmański meczet, a sklepami i domami handlowymi zachęca do odwiedzić zamknięta dla ruchu kołowego ulica Chunxi Lu. Po zwiedzeniu niewielkiej świątyni Daci Si pochodzącej z 644 r. n.e. i poświęconej wybitnemu mnichowi Xuanzangowi warto znaleźć czas na wytchnienie w parku Renmin, gdzie chwili relaksu sprzyjają piękne kwiaty, alejki z drzewami, ozdobne ogrody, stawy i zawsze gwarna herbaciarnia. Życiem tętni także buddyjski kompleks świątynny Wenshu Yuan, w którym obejrzeć można rozmaite wcielenia Buddy, pawilony świątynne i najlepszą herbaciarnię w mieście. Do najważniejszych zabytków należy również „Świątynia Zielonej Kozy” – Qingyang Gong – ważne  sanktuarium taoistyczne poświęcone mitycznemu mistrzowi Laoziemu. Elementy związane z licznymi legendami i wierzeniami można zobaczyć między innymi w Pawilonie Bagua z kolumnami ozdobionymi złotymi smokami i Pawilonie Trzech Cnót z detalami symbolizującymi buddyjską religię. W pobliskim Parku Kultury wieczorami odbywają się przedstawienia teatralne, po zobaczeniu których warto przedostać się na ulicę Qintai Lu z wybornymi restauracjami serwującymi regionalną kuchnię. Do pozostałych miejsc, które warto odwiedzić należy: Du Fu poświęcone konfucjańskiemu poecie, dzielnica tybetańska i kompleks świątyń Wuhou Ci upamiętniający epizod w dziejach Chin określany mianem okresu Trzech Królestw, grobowiec poświęcony historycznej postaci Yong Ling oraz Instytut Hodowli Pandy Wielkiej oferujący możliwość przypatrzenia się z bliska tym przemiłym stworzeniom. Osobną trasę spacerową można zaplanować specjalnie po restauracjach i herbaciarniach, z których Chengdu słynie, podobnie jak z doskonałej bazy hotelowej i bogatego życia nocnego.

Xindu – miasteczko targowe, którego największą atrakcją jest świątynia buddyjska Baoguang Si – rozległy kompleks pochodzący z czasów dynastii Tang. Ciekawe eksponaty, rzeźby i malowidła można również podziwiać w pochylonej na bok Pagodzie Sheli, Pawilonie Qinfo oraz Sali Luohan mieszczącej kilkaset posągów Buddy.

Sanxingdui – w pobliżu miasta położonego na północ od Chengdu archeolodzy odkryli szereg prostokątnych dołów ofiarnych kryjących rozmaite skarby oraz osadę pochodząca z lat 3000 p.n.e. - 800 n.e. Ślady związane z ciekawą historią można obecnie oglądać w muzeum poświęconym cennym odkryciom.

Huanglongxi – historyczna osada z brukowanymi uliczkami, sympatycznymi sklepikami i restauracjami serwującymi lokalne specjały, która jest doskonałym miejscem na odbycie krótkiego spaceru i poznanie prowincjonalnego folkloru. Po zobaczeniu świątyni Gulong Si i Dziedzińca Gubernatora ze złowrogo wyglądającą gilotyną, warto ostudzić emocje szklaneczką czegoś mocniejszego w którejś z lokalnych restauracji. Jeżeli po spacerze ktoś zgłodnieje powinien także spróbować regionalnego dania „douhua” – gładkiej pasty z fasoli.

Dujiangyan – główną atrakcją dużego miasta jest tzw. System Irygacyjny Dujiangyan stworzony w 256 r. p.n.e. przez gubernatora prowincji Li Bing. Niezwykła konstrukcja miała przed wiekami ujarzmić wody kapryśnej rzeki Min. Oprócz cudu ówczesnej inżynierii można zwiedzić muzeum poświęcone twórcom systemu, kamienne bramy oraz Miejską Świątynię Boga.

Qingcheng Shan – jedna ze świętych gór taoizmu, na którą można dostać się bądź kolejką linową, bądź na własnych nogach korzystając z malowniczych szlaków. Po drodze mija się taoistyczne świątynie z ozdobnymi wnętrzami, przytulne restauracje kuszące wędrowców syczuańskimi zapachami, Jaskinię Niebiańskiego Mistrza oraz sporych rozmiarów świątynię Shangqing Gong. Zwieńczeniem wyprawy jest zdobycie szczytu, na którym stoi ogromna wieża ze złotym posągiem chińskiego filozofa Laoziego.

Jiangyou – zalesione miasto położone nad rzeką Fu Jiang oferuje turystom takie atrakcje jak wzgórze Doutuan Shan ze świątyniami poświęconymi bóstwom buddyjskim i taoistycznym oraz Muzeum Li Baia związane z życiem i twórczością wybitnego, chińskiego poety.

Jianmenguan – miejsce bitwy zwane Przełęczą Miecza upamiętnia zdarzenie z Epoki Trzech Królestw, kiedy wojska Zhuge Lianga w górskiej wyrwie powstrzymały inwazję na krainę Shu. Turyści mogą spojrzeć na historyczny wąwóz z tarasu panoramicznej restauracji i przejechać się kolejką linową na punkt widokowy, z którego widać miejsce militarnych zmagań.

Langzhong – urocze miasto z doskonale zachowaną i objętą ochroną starówką oraz skupiskiem zabytkowych ulic. Zwiedzanie i spacer nie omija interesujących budynków, świątyń, bramy z wieżą Huaguang Lou, a także historycznego domu rodziny Kong i domu rodziny Hu. Turyści zapuszczają się często w okolice świątyni Zhang Fei Miao, którą poświęcono przywódcy Fei walczącemu podczas Epoki Trzech Królestw. Ciekawa jest także Jaskinia Mędrca otoczona stawami i wierzbami, a także świątynia Dago Si z wykutym w skale kilkumetrowym posągiem Buddy.

Emei Shan – jedna z czterech świętych gór buddyjskich, porośnięta lasami i naszpikowana dziesiątkami świątyń, do których pielgrzymują setki wyznawców Buddy. Według chińskich wierzeń i religii w tym miejscu miał zamieszkiwać twórca filozoficznych podstaw taoizmu Laozi, natomiast zgodnie z inną przypowieścią wszystkich czterech świętych gór strzegą Czterej Niebiańscy Królowie. Emei Shan jest najwyższą z tych gór, sięgającą wysokości 3099 m n.p.m., a rządzi tam – Puxian, bóstwo przedstawiane najczęściej na słoniu lub z kwiatem lotosu w ręku. Góra jest zachwycająco piękna o każdej porze roku, szczególnie jesienią, kiedy zbocza mienią się różnymi barwami. W pobliskich miejscowościach i świątyniach można skorzystać z dobrej bazy noclegowej, by z samego rana wyruszyć na pasjonującą wędrówkę w kierunku masywu, który często bywa spowity mgłą i tworzy tajemniczą poświatę. Zwiedzanie najczęściej obejmuje klasztor Baoguo, klasztor Przyczajonego Tygrysa, Pawilon Czystego Dźwięku oraz Świątynię Dziesięciu Tysięcy Lat. W trakcie zdobywania świętej góry mija się także Świątynię Nieśmiertelnego Szczytu, Jaskinie Dziewięciu Nieśmiertelnych i Sadzawkę Kąpieli Słonia, chociaż najbardziej emocjonującym miejscem jest Złoty Wierzchołek, na którym o poranku pojawia się tajemnicza aureola związana z mistyczną obecnością Buddy.

Leshan – władzę w tym miejscu sprawuje wielki posąg Buddy wzniesiony u zbiegu rzek obmywających podnóża góry Lingyun. Tzw. Wielki Dafo spogląda czujnym okiem na turystów chodzących wokół jego głowy, pielgrzymów pływających łodziami po rzece i wszystkich ciekawskich obserwujących tę największą na świecie rzeźbę bóstwa osiągającą wysokość ponad 70 m. Na stopie kolosa, którego budowę rozpoczęto w 713 r. n.e. może jednocześnie stanąć nawet setka zwiedzających, co unaocznia ogrom przedsięwzięcia budowlanego. Widok na posąg zarówno z poziomu wody, jak i okolicznych platform oraz schodów jest zdumiewający, podobnie jak wizyta w Świątyni Wielkiego Buddy naznaczonej duchową atmosferą.

Zigong – zabytkowe miasto z ciekawą starówką, pozostałościami po dinozaurach i udostępnionymi zwiedzającym kopalniami soli, sięgającymi tradycjami wydobywczymi wieku IV. Dlatego jedną z największych atrakcji jest Muzeum Solnictwa z eksponatami ilustrującymi historię wydobycia soli, a tym samym przedstawiającymi dzieje regionu. Interesujący jest również zabytkowy Dom Rzemiosła Xiqin oraz pamiętające minione stulecia budynki nad rzeką Wangye Miao, w których urządzono wystylizowane herbaciarnie. Jeszcze jedną atrakcją, z której najbardziej zadowolone będą małe dzieci jest Muzeum Dinozaurów wybudowane w miejscu prowadzonych wykopalisk i prezentujące rzadkie gatunki wymarłych stworzeń.

Bambusowe Morze Shunan – niesamowity park położony kilkadziesiąt kilometrów na południowy-wschód od miejscowości Yibin , w którym można podziwiać dziesięciometrowe bambusy towarzyszące turystom w trakcie wędrówki na szczyt okolicznej góry z niepowtarzalnymi widokami. Na przestrzeni lat powstało tam mnóstwo filmów za sprawą unikalnego krajobrazu poszukiwanego przez reżyserów z całego świata.

Dazu – rzeźby z okolic miasta Dazu oznaczone są etykietą najważniejszych zabytków sztuki buddyjskiej. Na zwiedzanie rozproszonego terytorialnie kompleksu posągów zatopionych w bujnej roślinności najlepiej przeznaczyć jak najwięcej czasu. Misternie wyrzeźbione postacie ludzkie i nie tylko wyróżnia wysoka jakość wykonania oraz różnorodność stylu i tematyki. Najstarsze dzieła znajdujące się na tzw. Północnym Wzgórzu pochodzą z 892 r. n.e. i ukazują bogato rozwinięty artyzm twórców, z kolei tysiące pozostałych rzeźb rozlokowanych po okolicy w różnych skupiskach nawiązują tematyką do buddyzmu i innych motywów religijnych popularnych w Chinach między IX a XII wiekiem. Rzeźby zaskakują nawet historyków sztuki, którzy nie kryją zaskoczenia podczas oglądania bóstwa siedzącego w ogromnym pawiu, Buddy zażywającego kąpieli w kaskadzie wypływającej ze smoczego pyska czy pogromczyni demonów Guanyin trzymającej w licznych rękach różne rodzaje broni. Pasjonujące jest także Wzgórze z Wierzchołkiem Skarbów – Baoding Shan, z realistycznymi rzeźbami stworzonymi przez mnicha z sekty jogi buddyjskiej. Największe wrażenie na turystach spośród kilku tysięcy posągów robi kilkudziesięciometrowy leżący Budda otoczony gronem uczniów. Intrygujących dzieł jest znacznie więcej, podobnie jak towarzyszących im świątyń i pawilonów, w których można prześledzić całą historię chińskich religii.

Chongqing – jedno z najbardziej niezwykłych miast regionu Syczuan, rozrzucone na stromych wzgórzach, z których można spojrzeć na zlewisko rzek Jangcy i Jialing. Ogromna aglomeracja jest autonomiczną jednostką terytorialną podobnie jak Pekin i Szanghaj, z historią sięgającą 1000 r. p.n.e., kiedy tereny te zamieszkiwał lud Ba. W epoce Tang osada nosiła nazwę Yuzhou, którą cesarz Zhao Dun z dynastii Song przemienił na „Bliźniacze Szczęście” – Chongqing. Z miastem wiążą się dzieje najdłuższej kampanii wojennej Chin, gdy od roku 1242 wojska dynastii Song broniły przed Mongołami dostępu do zabudowań aż przez 36 lat. Chongqing ma do zaoferowania turystom bardzo wiele, dlatego jeden dzień może nie wystarczyć na zobaczenie wszystkich atrakcji, których najwięcej zgromadzonych jest wzdłuż rzeki Jialing. Podziwiać tam można starą, drewnianą architekturę dzielnicy Ciqi Kou, Muzeum Stillwella (generała odnoszącego sukcesy militarne w konfliktach z początku i przełomu XX wieku) i zabytkową fortecę Diaoyu z okresu panowania dynastii Song. Ozdobą komercyjnego centrum miasta z licznymi galeriami, restauracjami i kawiarniami jest pomnik Zwycięstwa Jiefengbei, wokół którego zawsze gromadzi się gwarny tłum. Na wydzielonym półwyspie zachowała się świątynia Luahan Si pochodząca z okresu panowania dynastii Tang, w której wnętrzu uwagę przyciąga ogromna rzeźba Buddy oraz kilkaset terakotowych posągów. Na dzielnicę portową pełną zabytkowych doków i statków pływających po rzece najlepiej spojrzeć z wydzielonego punktu widokowego, do którego można dojechać kolejką linową, z kolei centrum biznesowe w zachodniej części budynku szczyci się Muzeum Sanxia opowiadającym historię miasta oraz parkiem Pipa Shan doskonale nadającym się na popołudniowy piknik. Z racji sporych rozmiarów miasto posiada bazę noclegową na najwyższym poziomie oraz doskonałe zaplecze gastronomiczne z wyszukaną kuchnią syczuańską.

Lanzhou – ważny ośrodek administracyjny i przemysłowy obszernej prowincji Gansu i regionu turystycznego Cinling, położony nad Żółtą Rzeką (Huang He). Od wieków było to ważny punkt komunikacyjny na Jedwabnym Szlaku, a kupcy przemierzający przez setki lat handlowy trakt pozostawili tam po sobie mnóstwo dzieł sztuki związanej z buddyzmem. Historia pierwotnej osady wybudowanej w tym miejscu sięga VI w. p.n.e., kiedy okoliczne tereny włączono do państwa Qin. IV wiek przyniósł okres rządów państwa Qian Liang oraz dynastii Wei, natomiast w kolejnych stuleciach władzę sprawowała dynastia Sui, która borykała się z najazdami Tybetańczyków. Po panowaniu kilku innych cesarzy do środkowej części Chin zawitali Mongołowie, którzy w XIII w. zajęli także Lanzhou. Kiedy w 1666 roku powstawała prowincja Gansu, z miasta uczyniono stolicę regionu, która odegrała jeszcze ważną rolę podczas tzw. powstania dungańskiego i wojny chińsko-japońskiej z okresu II wojny światowej. Zachodnia część sporej aglomeracji rozciągającej się na długości około 30 km najlepiej nadaje się na zwiedzanie, robienie zakupów i smakowanie wybornej kuchni. Warto przespacerować się którąś z promenad wzdłuż szerokiej w tym miejscu Żółtej Rzeki lub wybrać się na przyjemny rejs statkiem wycieczkowym. Po obiedzie serwowanym przez egzotyczne restauracje głównej dzielnicy handlowej znajdującej się w środku miasta, można ruszyć na zwiedzanie Muzeum Prowincji Gansu z intrygującymi eksponatami, wśród których znajduje się tajemniczy jeździec Han z Wuwei liczący 2 tys. lat. Na ciekawy spacer warto wybrać się także w kierunku Wzgórza Białej Pagody – Baita-shan, które zwieńczone jest świątynią o tej samej nazwie i rozciąga się stamtąd interesujący widok. Park Pięciu Źródeł urozmaicają liczne stawy i pawilony pochodzące z czasów dynastii Qing, między którymi wędrówka potrafi zabrać zbędne kalorie, z kolei wygodnych turystów do innego parku Lanshan, zwiezie kolejka linowa. W mieście działa doskonała baza hotelowa, z której najczęściej korzystają turyści podróżujący do buddyjskich grot Bingling Si.

Bingling Si – słynne groty buddyjskie położone kilkadziesiąt kilometrów od Lanzhou przyciągają turystów pragnących zgłębić tajniki chińskiej sztuki i religii. Jaskinie zostały wykute niedaleko zbiornika wodnego spiętrzonego na Żółtej Rzece i otoczone są malowniczymi górami. Najlepiej dostać się tam statkiem, korzystając jednocześnie z uroków wspaniałego rejsu. Groty Bingling Si wcinające się w stromy klif górujący ponad taflą wody powstawały za rządów wielu dynastii, a archeolodzy naliczyli ich blisko 200. Turyści oprócz spędzenia czasu na pasjonującej wędrówce mogą podziwiać dobrze zachowane rzeźby, malowidła ścienne i wielkie posągi Buddy, z których najciekawiej prezentuje się postać wielkiego, Siedzącego Buddy.

Xiahe – w rolniczym mieście skrytym wśród wzgórz i ozdobionym bardzo często modlitewnymi chorągiewkami atmosferę buddyjskiego mistycyzmu można wyczuć za sprawą klasztoru uchodzącego za jeden z najpiękniejszych w Chinach. Labuleng Si – największy klasztor tybetański poza Tybetem, ufundowany w 1709r., jest ostoją świętej kultury i domem dla setek mnichów spacerujących po mieście w żółtych i purpurowych szatach. Najwięcej wrażeń dostarcza przejście pielgrzymkowej trasy, którą pokonują zazwyczaj wierni przybywający do Xiahe. Po drodze mija się sale świątynne, pomieszczenia zajmowane przez mnichów studiujących na terenie klasztoru, najważniejszą świątynię, jaką jest Pagoda Gongtang i wiele innych budynków sakralnych. Warto zapoznać się z kalendarzem księżycowym wyznaczającym najważniejsze święta tybetańskie, podczas których odbywają się liczne festyny i imprezy przygotowane pod kątem turystycznym. Na podróżników z całego świata zainteresowanych buddyzmem czeka tam tajemnicza atmosfera łagodzona blaskiem palących się świec, mroczne pomieszczenia z wyłaniającymi się z nich misternie wykonanymi posągami Buddy oraz niezrozumiałe księgi, nad którymi pochylają się zamyśleni mnisi. Dzięki dobrej bazie noclegowej w mieście można zatrzymać się na dłużej.

Wuwei – prowincjonalne miasto prezentujące widoki typowe dla chińskiej prowincji Gansu zasłynęło z odnalezienia w nim Latającego Konia z Wuwei, który jest obecnie ozdobą regionalnego muzeum w Lanzhou. Zwiedzanie warto zacząć od placu Wenhua, na którym najczęściej gromadzą się handlarze i plotkujący mieszkańcy, by później przejść Południową Bramą do świątyni Wen Miao pochodzącej z czasów dynastii Ming. Działa tam ciekawe muzeum z wielkim ogrodem doskonale nadającym się na odpoczynek. Do pozostałych ciekawostek turystycznych należy Stara Dzwonnica, Pagoda Loushi, świątynia Leitai Si oraz grobowce władców ze słynnej dynastii Han.

Maiji Shan – jedna z ciekawszych atrakcji turystycznych w tej części Chin, na którą składa się kompleks buddyjskich grot położonych w niezwykle atrakcyjnej okolicy z lasami naszpikowanymi skalnymi, strzelistymi klifami. Na turystów czeka tam potężny posąg Buddy wykuty w skale oraz blisko 200 grot powstałych między IV a VI w. n.e. Zalane półmrokiem podziemia można zwiedzać na własną rękę lub z przewodnikiem opowiadającym o znajdujących się tam rzeźbach i innych dziełach sztuki.

Tianshui – miasto położone nad rzeką Wei He, w którym najczęściej zatrzymują się turyści podróżujący do grot Maiji Shan. Największą atrakcją miejscowości uchodzącej przed wiekami za jeden z najważniejszych przystanków na Jedwabnym Szlaku jest Fuxi Miao – kompleks świątyń powstałych za panowania dynastii Ming, słynących z pięknych drzew cytrusowych. Innym interesującym zespołem świątynnym jest Yuquan Si zlokalizowany w zachodniej części miasta przy parku Yuquanguan, po którym spacer może okazać się doskonałym wypełnieniem wolnego czasu.

Kiedy najlepiej wybrać się do Nan-Shan?
Na wycieczkę najlepiej wybrać się wiosną lub jesienią, kiedy panują optymalne warunki do zwiedzania miast i wypraw w góry, a umiarkowane temperatury zbytnio nie przeszkadzają. Zimy w tej części kraju są mroźne, a lata upalne i deszczowe (szczególnie lipiec i sierpień).

Jaka waluta obowiązuje w Chinach i jakie są orientacyjne ceny?
Walutą Chin jest juan renminbi z nowym oznaczeniem China New Yuan (CNY), 1 CNY = 100 fenów. Ceny między regionami znacznie się różnią i zależą od popularności turystycznej danego obszaru, a prowincja jest tańsza niż ekskluzywne kurorty. W trakcie robienia zakupów, szczególnie na bazarach i targowiskach, warto targować się, gdyż sprzedawcy często obniżają ceny. Towary w chińskich supermarketach i większych sklepach mają ceny porównywalne z polskimi.

Gdzie i jakie pamiątki kupić w Nan-Shan?
Najciekawsze, tradycyjne pamiątki można kupić w lokalnych sklepach z rękodziełem oraz w „manufakturach”, gdzie przedmioty są wykonywane ręcznie. Chińczycy są specjalistami w tworzeniu podróbek, dlatego za oryginalnymi produktami lepiej rozejrzeć się w tzw. „Sklepach Przyjaźni” niż zwykłych sklepikach przyciągających niskimi cenami. Na uwagę zasługuje duży wybór antyków, chociaż nie ma co liczyć na niskie ceny. Ciekawymi upominkami mogą być przykładowo narzędzia wykorzystywane przez artystów takie jak pędzle i tusz, a także przedmioty z nefrytu i tradycyjne latawce. Warto wstąpić do tradycyjnej herbaciarni po aromatyczną paczuszkę herbaty lub rozglądnąć się w pierwszej lepszej „graciarni” za drewnianą rzeźbą lub misternie wykonanym posążkiem Buddy. Turyści rozglądają się także za fajkami do opium, kompletami do gry w „madżonga” czy chińską porcelaną. Stosunkowo tanie są perły, jedwab i obrazy malowane na takim materiale. Unikatowym prezentem jest także chińska kaligrafia malowana na jedwabiu lub bibule. Podczas zakupów warto pokusić się o targowanie, gdyż sprzedawcy bardzo często opuszczają ceny wstępnie zawyżone dla turystów.

Jaki czas obowiązuje w Chinach?
W Chinach do czasu polskiego w lecie dodajemy 6, w zimie 7 godzin.

Jak poruszać się po Nan-Shan?
Z powodu dużych odległości przemieszczanie się pomiędzy poszczególnymi regionami jest utrudnione, niemniej samoloty obsługują stolice wszystkich prowincji i większe miasta. Podróżowanie z pewnością wymaga wcześniejszego, dobrze przygotowanego planu, szczególnie jeśli chodzi o tańszy transport. Kolej jest najszybszą, najbezpieczniejszą i najlepiej rozwiniętą formą poruszania się po Chinach. Sieć kolejowa dysponuje najszybszymi pociągami luksusowymi, ekspresami, pośpiesznymi i osobowymi. Składy często bywają przepełnione, więc lepiej wcześniej zarezerwować bilet i unikać kupowania biletu w dzień wyjazdu, chyba że jest to trasa lokalna.

Chociaż sieć kolejowa jest dobrze rozbudowana, nie brakuje regionów, do których można dotrzeć tylko autobusem. Najlepszą flotą autobusową dysponują prywatni przewoźnicy. Połączenia zarówno prywatne, jak i publiczne są częste, gdyż istnieje duża konkurencja i zapotrzebowanie ze strony pasażerów. Bilety można kupować bez wcześniejszej rezerwacji i należy pamiętać, że podróż autobusem nie należy do najkrótszych ze względu na częste przystanki. Na trasach do 100 km kursują minibusy, które są rozsądną cenowo i czasowo formą podróżowania.

Transport w dużych miastach jest dobrze rozwinięty. W Pekinie, Hongkongu, Kantonie i Szanghaju działa metro, a autobusy są stosunkowo tanie. Ceny wszechobecnych taksówek również nie są wygórowane.

Na terytorium Chin nie można wjechać własnym samochodem, a wynająć lub kupić auto można jedynie po wcześniejszym uzyskaniu chińskiego prawa jazdy i załatwieniu wielu formalności. Międzynarodowe prawo jazdy nie jest honorowane. Zawsze można wynająć samochód z kierowcą, ale nie należy to do tanich udogodnień w podróżowaniu.

Jakie są ograniczenia celne w Chinach?
Przy wwożeniu środków płatniczych powyżej równowartości 5 tys. USD należy złożyć stosowną deklarację celną, na której podstawie przy wyjeździe prowadzona jest kontrola. W deklaracji wjazdowej należy również zgłosić wszystkie wartościowe przedmioty (np.: kamera, cenna biżuteria itp.) Wywieźć można ograniczoną ilość alkoholu (do 1 l), a zakupiony sprzęt elektroniczny nie może przekraczać wartości wyższej niż 5 tys. CNY. Zakaz dotyczy wywozu waluty chińskiej w wysokości większej niż 20 tys. CNY, dóbr kultury, dzieł sztuki, rzadkich wydawnictw, kamieni szlachetnych i ich pochodnych, zagrożonych gatunków roślin i zwierząt.

Jakie dokumenty potrzebne są w razie konieczności skorzystania z służby zdrowia w Chinach?
Cudzoziemiec na terenie Chin za wszystkie usługi medyczne płaci gotówką, natomiast zwrotu kosztów leczenia można dochodzić po powrocie do kraju, po przedstawieniu firmie ubezpieczeniowej odpowiednich rachunków (należy zadbać, żeby były wystawione w języku angielskim). Polisy zagranicznych firm nie są uznawane, więc jedyną opcją jest korzystanie z chińskiego ubezpieczenia. Chociaż nie ma obowiązku ubezpieczeń osobowych, jedynym rodzajem wymaganego ubezpieczenia jest polisa na przelot na trasach krajowych, którą wykupuje się jako dodatek do biletu. Należy również pamiętać, że niektóre z firm ubezpieczeniowych wymagają poświadczenia rachunków przez poszczególne urzędy konsularne. Opieka medyczna poza terenami głębokiej prowincji nie stanowi problemu i jest ogólnodostępna. Cena za dobę pobytu w szpitalu nie obejmuje kosztów usług medycznych, badań ani leków, za które płaci się osobno. Turystom, którzy chcą skorzystać z leczenia metodami tradycyjnymi zaleca się korzystanie z gabinetów dostępnych przy niektórych klinikach oraz z punktów w większości hoteli. W niektórych regionach, które zostają umieszczane są na liście zagrożeń epidemiologicznych sporządzonej przez WHO, bezwzględnie wymagana jest książeczka zdrowia.

Ze względu na inną florę bakteryjną należy starannie wybierać restauracje lub jadać w hotelach, przestrzegać podstawowych zasad higieny niezbędnych w krajach tropikalnych oraz zwracać uwagę na warunki w jakich przygotowuje się i przechowuje jedzenie. Turyści powinni pić wyłącznie wodę butelkowaną, gdyż woda z kranu nie jest zdatna do picia.

Szczepienia ochronne nie są wymagane, niemniej szczególnie w krajach tropikalnych istnieją zagrożenia sanitarno-epidemiologicznych, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić czy szczepienia nie są zalecane sezonowo i profilaktycznie zaszczepić się przed wskazanymi chorobami. Poszczególne zalecenia sanitarne pozwalające uniknąć zachorowania na różne choroby dostępne są na stronie internetowej Państwowej Inspekcji Sanitarnej: www.pis.gov.pl

Obywateli polskich wybierających się do Chin obowiązują wizy, które można uzyskać w ambasadach i urzędach konsularnych po przedstawieniu paszportu (ważnego min. 6 miesięcy od daty wyjazdu z Chin), zdjęcia, wypełnionego wniosku wizowego, kserokopii biletu do Chin albo wydruku potwierdzającego hotelową rezerwację, bądź też potwierdzenia uczestnictwa w wycieczce. Wyjazd z terytorium Chin do Specjalnej Strefy Administracyjnej Hongkongu lub Makau traktowany jest jako opuszczenie granic ChRL i automatycznie anuluje ważność posiadanej wizy jednokrotnej, dlatego przed podróżowaniem w te miejsca trzeba zadbać o posiadanie wizy dwu- lub wielokrotnej. Polacy podróżujący wyłącznie do Hongkongu i Makau nie potrzebują wiz wjazdowych, jeżeli ich pobyt nie przekracza 3 miesięcy. Podróżując dalej do Chin wizę wjazdową można uzyskać w specjalnych biurach łącznikowych centralnych władz ChRL. W Chinach istnieje obowiązek meldunkowy, którego dokonuje administracja hotelu.

Szczegółowe i aktualne informacje można znaleźć na stronie MSZ: www.msz.gov.pl lub na stronie ambasady polskiej w Pekinie www.pekin.polemb.net

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Chińskiej Republice Ludowej
Chiny, Pekin, 1 Ritan Lu, Jianguomenwai, 100600
Tel. dyżurny: +861065321235 Faks: +861065321745
pekin.amb.sekretariat@msz.gov.pl
www.pekin.polemb.net