Sierra Madre Zachodnia

Kraina srebra, poszukiwaczy przygód i najpiękniejszej linii kolejowej świata.

Tereny północno-zachodniego Meksyku są surowe, dzikie, niezmierzone i najlepiej czują się tam prawdziwi, turystyczni kowboje przemierzający odludną krainę. Unikalny krajobraz, w którym dominują pasma górskie został poprzecinany głębokimi kanionami i wąwozami ukształtowanymi za sprawą aktywności sejsmicznej. Turyści mogą podziwiać niemalże księżycowe kratery, stożki czarnego popiołu wulkanicznego i piaszczyste wydmy kształtowane przez wiatr. Tereny tej części Meksyku bardzo często porównuje się z Wielkim Kanionem w USA, gdyż swoim pięknem przypominają, a rozmiarem kilkukrotnie przewyższają jedyny w swoim rodzaju cud natury. Wschodnie stoki Sierra Madre Zachodniej opadają ku górskiej pustyni stanu Chihuahua i sąsiednim terenom Wyżyny Meksykańskiej, natomiast zachodnie łączą się łagodnymi terenami zwieńczonymi Zatoką Kalifornijską. Północ regionu wyznaczają amerykańskie stany Arizona i New Mexico, natomiast na południu góry łączą się z regionem Sierra Madre del Sur. Przez wąwozy żłobione na przestrzeni wieków erozją poprowadzono fascynującą linię kolejową zwaną Ferrocarril Chihuahua al Pacifico, która imponuje rozmiarem budowy i uważana jest za wybitne osiągnięcie sztuki inżynierskiej.

W czasach poprzedzających konkwistę tereny Sierra Madre Zachodniej zamieszkiwali Indianie uważani za przodków obecnych plemion Tarahumara. Olbrzymie wąwozy odkryli dopiero w XVI w. misjonarze, awanturnicy i różnej maści poszukiwacze przygód, którzy zainteresowali się bogatymi złożami miedzi. W związku z tym powstała nazwa Barranca del Cobre – Wąwóz Miedzi, chociaż do pozostałych bogactw naturalnych należało także srebro, złoto i opal. Najwięcej osad założyli misjonarze, dzięki którym zaczęła rozwijać się gospodarka powiązana z działalnością górniczą. Po okresie wydobywczej świetności pozostały rozległe majątki i typowe rancha, w których turyści szukają meksykańskiego folkloru.

Każdy region turystyczny ma swój niepowtarzalny urok, na który również można trafić w stolicy regionu – Chihuahua. Źródłem niezwykłego bogactwa w mieście pełnym szerokich bulwarów i urokliwych budynków jest wydobycie srebra oraz hodowla bydła. W języku Indian nazwa miasta oznacza „miejsce suche i piaszczyste”, chociaż turystom może kojarzyć się raczej z psami rasy Chihuahua. Historia miejscowości sięga 1709 r., kiedy pierwszą osadę o nazwie San Francisco de Cuellar założyli hiszpańscy kolonizatorzy. Sto lat później miasto stało się kolebką meksykańskiej rewolucji. Właśnie w tym miejscu zginął narodowy bohater walczący o niepodległość kraju, Miguel Hidalgo y Costilla. Chihuahua jeszcze kilkukrotnie była świadkiem walk, chociaż zachowała swoją tożsamość i historyczny charakter, z którego zadowoleni są turyści mogący zwiedzić między innymi dwuwieżową katedrę z fasadą ozdobioną wizerunkami 12 apostołów oraz ołtarzem głównym wyrzeźbionym z wapienia i marmuru. Na uwagę miłośników historii zasługuje także cela Hidalga z mini-muzeum, w której narodowy bohater był więziony, a także Museo de la Revolucion szczegółowo opowiadające dzieje rewolucji. Oprócz pozostałych muzeów warto zobaczyć imponujący rządowy budynek Palacio del Gobierno z rzeźbami (muralami) przedstawiającymi wydarzenia sprzed lat oraz dworek Quinta Gameros z bogato zdobionym wnętrzem i wystawą antyków. Miasto można zwiedzić zaledwie w kilka godzin, a jeżeli ktoś chce zatrzymać się tam na dłużej, by zwiedzać pustkowia Sierra Madre Zachodniej lub podróżować najpiękniejszą koleją świata, może skorzystać z bardzo dobrej bazy noclegowej na każdą kieszeń.

Meksykańskie potrawy charakteryzuje pewna skrajność, co z pewnością zauważą turyści zwiedzający ten zaskakujący kraj. Z jednej strony są to proste dania niewyróżniające się niczym specjalnym. Z drugiej jednak strony można trafić na skomplikowane zestawienia, które z pewnością zwrócą uwagę kulinarnych podróżników. Na pewno będzie ostro, co nie powinno zaskoczyć miłośników meksykańskiego kina, którzy na niejednym filmie widzieli twardych Meksykanów krzywiących się po spożyciu jakiegoś dania. Typowo meksykańskie potrawy są bardzo pikantne i aromatyczne, a niekwestionowaną królową przypraw jest chili. Przy spożywaniu papryki warto przemyśleć stare, indiańskie wierzenia, według których jedzenie dużych jej ilości wzmaga potencję seksualną, dając przy tym możliwość rzucania czarów na inne osoby. Bogactwo odmian tej rośliny z pewnością zaskoczy wielu globtroterów. Poblano, ancho, cascabel, jalapeno, guajillo czy habanero to zaledwie czubek „góry lodowej”, który objawia się w trakcie pokonywania kulinarnych bezdroży.

Na meksykańską kuchnię wpływ miały różne kultury pozostawiające po sobie podstawowe składniki takie jak: fasola, kukurydza, indyk, ryby i dziczyzna, obok których na stołach bardzo często można spotkać pomidory, awokado, różne gatunki kaktusów oraz tropikalne owoce. Upodobania kulinarne mieli także konkwistadorzy, którzy z Hiszpanii sprowadzili wieprzowinę, kurczaki, wołowinę, ser, pszenicę, oliwę, czosnek i cebulę, a z wypraw do Chin przywieźli ryż i przyprawy. Z kolei ciasta i desery to zasługa Francuzów, również goszczących w Meksyku przez pewien czas.

Z podstawowych rzeczy należy zapamiętać, że śniadania el desayuno składają się najczęściej z kawy, słodkiej bułki lub jajek, tortilli, fasoli czy chleba, wzbogaconych o zestaw owoców. Obiad la comida lub el almuerzo spożywany między 14 a 16 występuje przeważnie w wersji pierwszego dania i może to być przykładowo zupa (caldo) oraz ryż – sopa de arroz, po którym podawane jest danie główne w postaci jakiegoś mięsa lub ryby w sosie z nieodłączną fasolą. Kolacja la cena spożywana w godzinach 20-22 składa się z czegoś lekkiego, np.: kanapki z dżemem czy tacos – jednego z najpopularniejszych dań składającego się z tortilli wykonanej z mąki kukurydzianej, najczęściej z dodatkiem mięsa wołowego, cebuli, przypraw i pomidorów. W niektórych restauracjach tacos podaje się jako przystawkę. Turyści podróżujący po kraju bardzo często zaopatrują się w drobnych punktach sprzedających tacos, zwanych taquerias. Warto pamiętać, że w wielu miejscach tortillas, a nawet chleb, zastępują sztućce – ciasto rozrywane jest na kawałki, na które nabiera się poszczególne składniki dania.

Dla turystów z Europy znakiem rozpoznawalnym meksykańskiej kuchni jest tortilla, która może występować pod różnymi postaciami. Tradycyjne tortille wypieka się z mąki kukurydzianej, a ich wszystkich nazw nie jest w stanie wymienić nawet rodowity Meksykanin. Quesadillas to tortilla z serem lub innym nadzieniem smażona na ruszcie, w Tacos mogą znaleźć się różne rodzaje farszu podawane z posiekaną cebulką, kolendrą i ananasem, do Tostadas dodaje się podsmażoną fasolę, sałatę, kurczaka, pomidory, chili, cebulę, awokado i śmietanę lub ser, Enchilades zawiera serowy, mięsny lub rybny farsz podawany z kurczakiem, pikantnym sosem, śmietaną i serem, z kolei Spoa de tortilla to zupa z dodatkiem smażonych pasków tortilli, z pomidorami, chili i awokado. Innym rodzajem popularnych placków jest masa – ciasto z drobno mielonej kukurydzy, służące do wyrobu zbitych, prostokątnych placków z nadzieniem, zawijanych w łuski kukurydzianych kolb lub liście bananowca. Zarówno tortille jak i masa uwielbiane są przez turystów pod postacią zakąsek botana lub antojito.

Przypominające hiszpańskie tapas, meksykańskie antojitos to smakowite przekąski, które można dostać wszędzie. Mogą to być przykładowo sprzedawane przez ulicznych handlarzy kolby kukurydzy lub też chipsy kukurydziane z sosem guacamole. Turystycznemu węchowi nie powinny także ujść smakowite tortas – nadziewane bułeczki. Antojito podaje się najczęściej składane – taco lub zwijane – enchilada. Rozpoznawalnym daniem jest chociażby tortille enchilada – zawijany placek maczany w sosie chili. W menu bardzo często pojawia się burrito, czyli pszeniczna tortilla zawinięta wokół farszu.

Na równi z tortillą stawia się również chili zwane „pieprzem meksykańskim”, które ma wiele odmian i jest niezwykle aromatyczne. Przyprawa trafia na stoły posiekana, zmiksowana, surowa, gotowana lub w połączeniu z cebulą, czosnkiem czy kolendrą. Najpopularniejsze jest chile serrano, na surowo jada się chile de arbol, łagodny i słodkawy smak ma chile ancho, a chile habanero uważane jest za najostrzejszą paprykę świata. Ostry smak łagodzi najlepiej łyk zimnego piwa lub kęs suchego chleba. A dobrych piw w Meksyku nie brakuje. Warto sięgnąć przykładowo po Pacifico, Montejo czy Leon Negro, chociaż w upały pragnienie gasi także orzeźwiający napój horchata przyrządzany z wody ryżowej, cukru i cynamonu. Z kolei po sytym obiedzie najlepiej uraczyć się butelką słabego, ale wybornego wina pulque wyrabianego z agawy. W upalny dzień nie zaszkodzi sięgnąć po szklaneczkę aquas frescas, czyli wody smakowej wyrabianej z limonki, melona, hibiskusa czy tamarynda. Jest jeszcze jedna alkoholowa powinność, którą powinien spełnić każdy turysta przemierzający meksykańskie pustkowia. Ten charakterystyczny trunek piją tam wszyscy i nawet w wielu europejskich krajach nikt nie przechodzi obok niego obojętnie. Tequila! Narodowe dobro Meksyku pędzi się z błękitnej agawy, przy czym po szklaneczkę najprawdziwszego shota najlepiej sięgnąć w ojczyźnie alkoholu, czyli mieście Tequila w stanie Jalisco. Dopełnieniem rytuału picia tequili jest skonsumowanie robaka, który zalega na dnie najlepszych gatunków tego alkoholu i prowokuje do kulinarnej konfrontacji. Jeżeli ktoś nie przepada za alkoholem, z pewnością doceni wspaniałe kawy: cafe de olla – parzoną z cynamonem, cafe americana – serwowaną w kawiarniach stylizowanych na amerykańskie czy piloncillo – aromatyczny napar z brązowym cukrem.

Chociaż Meksyk kojarzy się przeważnie z tequilą, tortillą, burrito i sombrero, dla turystów z Europy może okazać się fascynującym krajem z kilku względów. Różnorodność kultury i obyczajów odzwierciedla odmienność etniczna mieszkańców kraju, którzy bardzo często prowadzą prekolumbijski styl życia. Można tam spotkać tradycyjnych Indian Nahua, Otomi i Mazahua, a także Murzynów, Azjatów i potomków związków zapoczątkowanych przez białych mężczyzn z Indiankami. W poszczególnych regionach żyją także Indianie Tarahumara, Seri, Cora, Taraskowie, Totonakowie i wiele innych. Tak czy inaczej wszystkie te grupy i mieszanki ras nastawione są na wspólnotę i kultywują specyficzny sposób życia oparty na rodzinie, przyjaciołach, spotkaniach towarzyskich, hucznie obchodzonych świętach i przyjaznym nastawieniu do turystów.

Przez wiele stuleci w Meksyku dominowała kultura oparta na machismo, czyli męskości i chociaż na prowincji można dostrzec wyższość mężczyzn nad kobietami, w większych miastach taki podział zanika. Charakterystyczni są natomiast charros – kowboje, których charyzma wywodzi się jeszcze z czasów kolonialnych i związana jest z historią Meksyku. Obecnie charros uchodzą za romantyków, wielbicieli kobiet i pasjonatów rodeo bezgranicznie oddanych swojemu hobby. Charreria, czyli impreza w stylu rodeo jest niemalże sportem narodowym przyciągającym swoją oprawą także turystów. Na popularnych zawodach można obserwować między innymi ujeżdżanie dzikich koni, walki byków i konkurencje z wykorzystaniem lassa.

Wizerunek Meksykanów związany jest także z religią. Większość jest katolikami czczącymi przede wszystkim Matkę Boską z Guadalupe. Wizerunki patronki kraju widoczne są wszędzie, a do bazyliki w Meksyku pielgrzymują co roku miliony wiernych.

Meksykanie uwielbiają zabawę, dlatego hucznie obchodzą wiele świąt i często udzielają się w lokalnych fiestach. Dużą popularnością cieszą się przykładowo obchody dnia patrona jakiegoś miasta, kiedy obok mszy i procesji nierozerwalnym elementem są huczne zabawy, tańce do białego rana i fajerwerki. W kalendarzu meksykańskim można znaleźć aż kilka tysięcy fiest będących ważną częścią życia społecznego. Głównie widać tam wpływy hiszpańskie, chociaż duża część rytuałów pochodzi z czasów prekolumbijskich oraz związana jest z obrządkami plemion indiańskich. Dla turystów z Europy ciekawym obrządkiem może być przykładowo Święto Zmarłych, kiedy Meksykanie idą na cmentarze i na grobach stawiają ulubione dania nieżyjących krewnych i urządzają swoiste pikniki. Do najbardziej rozpoznawalnych meksykańskich świąt należy Wielki Tydzień, Wniebowstąpienie Najświętszej Marii Panny, święto Marii Panny w Guadalupe oraz Festiwal Cervantino. Podobnie jest z muzyką, którą słychać dosłownie wszędzie. Muzyka jest różnorodna, ale niezwykle charakterystyczna. W wielu miejscach można wsłuchać się w rytmy salsy czy też wyruszyć w muzyczną podróż z corridos wygrywaną na gitarach, kontrabasach i bębnach przez grupę grajków znaną jako mariachi.

Spędzając urlop w Meksyku można zauważyć, że jedną z cnót narodowych jest cierpliwość. Wszyscy podchodzą bardzo luźno do punktualności, korków w miastach i codziennego funkcjonowania, żyjąc w myśl idei manana – „jutro”.

Ważną dziedziną życia związaną z tradycjami sięgającymi czasów jeszcze sprzed przybycia Hiszpanów jest rękodzielnictwo. Techniki wytwarzania misternych dzieł sztuki przekazywane są z pokolenia na pokolenie i kuszą swoim pięknem turystów poszukujących cennych pamiątek. W poszczególnych regionach można znaleźć różne rękodzieła sztuki ludowej tworzone najczęściej przez lokalne plemiona. W meksykańską kulturę wpisały się także murale, czyli monumentalne malowidła zdobiące ściany gmachów publicznych i nie tylko, w każdym zakątku kraju. Arcydzieła malarskie związane są najczęściej z historią Meksyku naznaczoną rewolucją z 1919 r. i bywają nacechowane religijnie.

W większości kurortów turystycznych obowiązuje luźna atmosfera i nikt nie zwraca uwagi na ubiór, niemniej mieszkańcy miast nieufnie podchodzą do przesadnie roznegliżowanych turystów, szczególnie w czasie trwania świąt. W przypadkowych rozmowach lepiej nie wypowiadać się z dezaprobatą o kogoś rodzinie. Mężczyźni przy powitaniu ściskają sobie dłonie lub jeśli znają się bardzo dobrze, przyjaźnie klepią się po plecach. Warto pamiętać, że zwyczaje meksykańskie nie pozwalają zaprzeczać gościom ani na ich pytania odpowiadać negatywnie, a więc nie należy się dziwić, kiedy w trakcie rozmowy ktoś cały czas „przytakuje”. W dobrym tonie leży prawienie komplementów, a rozmawianie z nieznajomymi uważane jest za naturalne.

W restauracjach daje się zwykle napiwki sięgające 10-15% rachunku, jeżeli chce się zostawić po sobie dobre wrażenie. W barach, restauracjach i kawiarniach napiwki nie są wliczane w rachunek.

Region nie ma bezpośredniego dostępu do oceanów i baza rekreacyjno-sportowa jest ograniczona, dlatego przejawem aktywności fizycznej jest przeważnie zwiedzanie i wyprawy safari na pustkowia z dziką, ale urzekającą przyrodą. Największą popularnością cieszą się eskapady do rezerwatu El Pinacate, a także jedyna w swoim rodzaju podróż najpiękniej usytuowaną linią kolejową na świecie, jaką jest Ferrocarril Chihuahua al Pacifico.

El Pinacate – wyjątkowe miejsce wyłaniające się ze spalonej słońcem pustyni, utworzone przez popękane kratery wulkaniczne i przenoszone przez wiatr wydmy czarnego piachu. Na turystów czeka gama rozmaitych barw i księżycowy krajobraz doceniany najbardziej przez miłośników geologii i fotografii. Ten magiczny rezerwat wpisany na listę biosfery UNESCO zachowuje na swoim ogromnym obszarze najwięcej na ziemi kraterów i stożków wulkanicznych utworzonych przez potężną erupcję datowaną na 4-5 mln lat wstecz. Jeżeli ktoś będzie miał wystarczająco siły i odwagi, by wspiąć się na górę sięgającą ponad 1000 m n.p.m. oraz zajrzeć w budzącą grozę przestrzeń, zda sobie zapewne sprawę z przewagi natury nad człowiekiem. Podobne wrażenia można odczuć podczas wędrówki podziemnymi tunelami lawowymi, w których niemalże słyszy się głos boga podziemnego świata zmarłych Hadesa czy pojękiwania dusz uwięzionych pod ziemią za niecne postępki. Wyjście z „piekła” budzi niewyobrażalną ulgę, tym bardziej że można złapać oddech świeżego powietrza i dalej podziwiać unikalną roślinność i biegające na wolności antylopy pustorogie.

Paquime – podróżując po północno-zachodnim Meksyku nie sposób pominąć interesujące ruiny, które pozostawiła po sobie cywilizacja Mogollon. Pierwotne plemiona wybudowały przed setkami lat domostwa w postaci lepianek charakterystycznych dla Indian Puebla. Zadaniem ciekawych chat o grubych murach była ochrona zarówno przed nocnym chłodem, jak i pustynnymi upałami. Turyści mogą obecnie przechadzać się po istnym labiryncie zabudowań wkomponowanych w ziemię i zwiedzać poszczególne pomieszczenia, najbardziej rozbudowane w Mezoameryce systemy rozprowadzające wodę, miejsca pochówku i przestrzenie rytualne. Wygląd dawnego miasta najlepiej eksponuje doskonale przygotowane i zorganizowane Museo de las Culturas del Norte.

Miedziany Kanion – w górach Sierra Tarahumara, gdzie nadal żyją rdzenni mieszkańcy Sierra Madre Zachodniej i działają misje chrześcijańskie, turyści mogą odbyć jedyną w swoim rodzaju podróż zadziwiającą linią kolejową Ferrocarril Chihuahua al Pacifico. Pociągi jeżdżą na trasie między Chihuahua a Los Mochis i zatrzymują się na kilkunastu stacjach. Po drodze mija się takie miasta jak El Fuerte, Bahuichivo, Bar Ranchas czy Creel i każde z nich jest godne odwiedzenia za sprawą rozmaitych zabytków, kolonialnej architektury, kopalni srebra i punktów widokowych. Podróż może trwać nawet kilka dni i zależy od planu wycieczki. Kolej Miedzianego Kanionu tworzy system obejmujący kilkadziesiąt widokowych mostów i tuneli, wspinający się na wysokość ponad 2 tys. m n.p.m. i swoją długością sięgający blisko 700 km. Po drodze można z zachwytem obserwować wyniosłe szczyty, gęste lasy sosnowe, mroczne jary i wodospady ukryte w buszu. Dla panoramy jedynego w swoim rodzaju cudu natury, jakim jest Miedziany Kanion, warto poświęcić jak najwięcej czasu. 

El Fuerte – interesujące miasto będące jednym z przystanków na szlaku kolejowym Ferrocarril Chihuahua al Pacifico. Jego nazwa pochodzi od dawnego fortu, który zrekonstruowano na jednym ze wzniesień. Właśnie stamtąd rozpościerają się najpiękniejsze widoki na okolicę. Warto przespacerować się po pięciokątnym rynku z XIX-wieczną estradą otoczoną palmami i skorzystać z miejscowych przewodników, którzy zabierają turystów do miejsc z malowidłami ściennymi wykonanymi przez pradawne indiańskie plemiona.

Las Cuarenta Casas – chociaż do ciekawego miejsca wiedzie długa droga, miłośnicy archeologii znajdą w tzw. „Czterdziestu domach” jaskiniowe domostwa pochodzące prawdopodobnie z XII-XIII w. Według archeologów był to obóz wojskowy indiańskiego plemienia Paquime, który został wybudowany w trudnodostępnych, ale bardzo malowniczych okolicach.
Hidalgo del Parral – jedno z najbogatszych górniczych miast północnego Meksyku, położone między pustynią Chihuahua a podnóżem Sierra Madre, co świadczy o niezwykłej malowniczości i pięknych widokach. Swój urok miejscowość zawdzięcza kilku kościołom wybudowanym przez miejscowych potentatów przy użyciu surowej lub oczyszczonej rudy. Nad miastem góruje świątynia Templo de Nuestra Senora de Fatima poświęcona Matce Boskiej Fatimskiej, z kolei kościół El Rayo z XVIII w. jest popularnym celem pielgrzymek Indian. Uliczki z bogatymi rezydencjami ozdobionymi kunsztownie wykonanymi portalami i fasadami zachęcają do krótkiego spaceru, natomiast dłuższą chwilę można poświęcić na wizytę w Muzeum Generała Francisco Villa. Narodowy bohater rewolucji meksykańskiej zginął z rąk zamachowców w roku 1923 na jednej z ulic Parral.

Durango – rolnicze miasto położone w dolinie Guadiana u wschodnich podnóży Sierra Madre Zachodniej szczyci się kolonialną przeszłością, ciekawą zabudową i prowincjonalnym kolorytem, którego próżno szukać w popularnych ośrodkach turystycznych. Piętno na Durango wywarły liczne konflikty między hiszpańskimi kolonizatorami a lokalnymi Indianami, które w konsekwencji na początku XX wieku wpłynęły na rozwój miasta i budowę linii kolejowej. Turystyczną uwagę z pewnością przyciągnie główny plac Plaza de Armas otoczony zieleńcami i fontannami oraz barokowa katedra, z której miała rzucić się wybranka francuskiego żołnierza, dowiedziawszy się wcześniej o jego śmierci. Wśród najciekawszych budynków należy wymienić Palacio de Gobierno ozdobiony muralami opowiadającymi o dziejach regionu oraz ciekawy gmach Teatro Ricardo Castro. Miłośnicy amerykańskich westernów pewnie wiedzą, że w okolicy Durango nakręcono mnóstwo filmów o tej tematyce używając jako scenografii kilku wiosek, które z ciekawości warto odwiedzić (najpopularniejsza jest słynna Villa de Oeste z salonem, kościołem i cmentarzem). Turyści zwiedzający Durango zaglądają także nad okoliczne jeziora oraz korzystają z pobliskich kąpielisk termalnych zawierających lecznicze związki żelaza i siarki.

Kiedy jechać do Sierra Madre Zachodniej?
Położenie regionu i warunki geograficzne sprawiają, że do Sierra Madre Zachodniej najlepiej wybrać się od połowy października do połowy listopada oraz w marcu i kwietniu, kiedy można liczyć na umiarkowaną temperaturę. Po sezonie, w miesiącach pory deszczowej między lipcem a wrześniem ceny znacznie spadają, ale należy liczyć się z przejściowymi burzami.

Jaka waluta obowiązuje w Meksyku i jakie są orientacyjne ceny?
Walutą Meksyku jest peso meksykańskie (MXN), 1 MXN = 100 centavos. Ceny w Meksyku są porównywalne do polskich, chociaż różnią się w zależności od regionów turystycznych. Północ Meksyku uchodzi za nieco droższą od południa, natomiast w kurortach letnich ceny utrzymują się na stałym, wyższym poziomie.

Gdzie i jakie pamiątki kupić w Meksyku?
Bez wątpienia Meksyk jest skarbnicą wyszukanych pamiątek związanych najczęściej z indiańskim rękodziełem. Misterne wyroby najlepiej jest kupować bezpośrednio u twórców lub na targowiskach. Przed pójściem na targ warto wstąpić do jakiegoś sklepu z pamiątkami, by zorientować się cenach. Najlepiej rozglądać się za pamiątkami i przedmiotami codziennego użytku wyrabianymi przez lokalne plemiona indiańskie. W każdym regionie można znaleźć unikatowe skarby, których próżno szukać w wielkich centrach handlowych. W całym kraju można kupić ceramikę, repliki sztuki prekolumbijskiej, wyroby z drewna (między innymi misternie wykonane figurki i artykuły gospodarstwa domowego), wyplatane koszyki i indiańskie malowidła na korze. W wielu sklepach można nabyć wełniane ubrania najwyższej jakości, ręcznie tkane pasy czy spódniczki farbowane naturalnymi barwnikami. Sztuka ludowa bardzo często łączy w sobie elementy hiszpańskie i meksykańskie, tworząc niepowtarzalną mieszankę. Przykładem mogą być interesujące przedmioty z gliny zwane „talavera”, których sztuka wytwarzania pochodzi z Półwyspu Iberyjskiego. Niektóre sklepy specjalizują się w sprzedaży biżuterii, szczególnie srebrnej, wyrobów miedzianych (dzbany, tace, patelnie) czy wyrobów z onyksu. Ciekawą pamiątką lub pomysłem na prezent może być butelka tequili, gitara czy prawdziwe, meksykańskie sombrero.

Jaki czas obowiązuje w Meksyku?
W Meksyku czas polski cofamy o 7 godzin.

Jak poruszać się po Meksyku?
Komunikacja autobusowa jest bardzo dobrze rozwinięta i powszechnie uważa się, że tam, gdzie jest droga można dojechać autobusem – najpopularniejszym środkiem transportu zwanym „camion”. Działa tam wiele przedsiębiorstw autobusowych i nie ma problemu z przemieszczaniem się. Liczne trasy łączą miasta w centrum kraju z granicami i wybrzeżami. Autobusy są stosunkowo tanie, mają I, II i luksusową klasę oraz kursują często. Meksyk nie może pochwalić się zbyt dobrze rozwiniętymi i utrzymanymi liniami kolejowymi, więc pokonując znaczne odległości lepiej korzystać z samolotów i autobusów.

Stan dróg jest zróżnicowany w zależności od regionu i dzieli się na płatne drogi w dobrym stanie – „cuota” oraz bezpłatne – „libre”, po których najgorzej jeździ się w porze deszczowej. Generalnie podróżowanie samochodem po Meksyku uchodzi za popularną formę zwiedzania i warto zastanowić się nad wypożyczeniem auta, by chociażby na własną rękę zwiedzić najbliższą okolicę. Z wynajęciem samochodu nie ma problemu, gdyż wypożyczalnie działają w większości dużych miast i w prawie każdym liczącym się ośrodku turystycznym. Wystarczy tylko karta kredytowa, wiek powyżej 25 lat i prawo jazdy (międzynarodowe prawo jazdy nie jest wymagane, ale taki dokument warto posiadać w razie kolizji drogowej). Na podstawie polskiego prawa jazdy meksykańskie władze mogą wystawić odpowiednie zaświadczenie równoważne z międzynarodowym prawem jazdy. Jeżeli ktoś nie chce zawracać sobie głowy wypożyczaniem samochodu, może wynająć taksówkę, której koszt pracy w ciągu dnia jest zbliżony do wynajmu auta.

Jakie są ograniczenia celne są w Meksyku?
Do Meksyku można wwieźć bez deklaracji 10 tys. USD w gotówce lub równowartość w innych walutach, przedmioty i sprzęt elektroniczny do użytku osobistego, do 20 paczek papierosów i 3 l dowolnych napojów alkoholowych oraz towary nie budzące podejrzeń władz w ilościach niehandlowych. Obowiązuje zakaz wwozu świeżych artykułów spożywczych, żywności, roślin i nasion. Surowy zakaz obejmuje wywożenie zwierząt oraz przedmiotów przedstawiających wartość archeologiczną.

Jakie dokumenty potrzebne są w razie konieczności skorzystania z służby zdrowia w Meksyku?
Chociaż w Meksyku nie ma obowiązku wykupienia ubezpieczenia osobowego warto wykupić polisę od kosztów leczenia w jakimś towarzystwie ubezpieczeniowym z przedstawicielstwem w USA lub Meksyku. Praktykuje się, że osoby, które są hospitalizowane na terenie kraju nie zawsze są wypuszczane ze szpitala przed uiszczeniem należności za leczenie. Najlepiej skorzystać z ubezpieczeń oferowanych w ramach poszczególnych pakietów wycieczkowych proponowanych przez większość dużych agencji podróży, ale przed wyborem należy dokładnie sprawdzić warunki polisy. W innym wypadku koszty leczenia pacjent pokrywa z własnej kieszeni. Warto także posiadać ważną kartę płatniczą, gdyż nawet posiadanie ubezpieczenia medycznego w firmach europejskich nie gwarantuje, że szpital podejmie leczenie pacjenta. Najlepszym rozwiązaniem jest posiadanie ubezpieczenia typu „płatne natychmiast w czasie leczenia za granicą”, niż polisy refundowanej po powrocie do kraju.

Ze względu na inną florę bakteryjną należy starannie wybierać restauracje lub jadać w hotelach, przestrzegać podstawowych zasad higieny niezbędnych w krajach tropikalnych oraz zwracać uwagę na warunki w jakich przygotowuje się i przechowuje jedzenie. Turyści powinni pić wyłącznie wodę butelkowaną, gdyż woda z kranu nie jest zdatna do picia.

Szczepienia ochronne nie są wymagane, niemniej szczególnie w krajach tropikalnych istnieją zagrożenia sanitarno-epidemiologicznych, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić czy szczepienia nie są zalecane sezonowo i profilaktycznie zaszczepić się przed wskazanymi chorobami. Poszczególne zalecenia sanitarne pozwalające uniknąć zachorowania na różne choroby dostępne są na stronie internetowej Państwowej Inspekcji Sanitarnej: www.pis.gov.pl

Dokumentem uprawniającym do wjazdu i wyjazdu z Meksyku jest paszport ważny przynajmniej 6 miesięcy. Od turystów nie jest wymagana wiza, natomiast obowiązuje karta turystyczna dostępna na pokładzie samolotu, w porcie wjazdowym lub w biurze podróży.

Szczegółowe i aktualne informacje można znaleźć na stronie MSZ: www.msz.gov.pl lub na stronie ambasady polskiej w Meksyku: www.meksyk.polemb.net

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Meksykańskich Stanach Zjednoczonych
Meksyk, Meksyk, Cracovia 40, Col. San Angel , 01000
Tel.: +52 55 54812050 wew.102 Faks: +52 55 56167314
meksyk.amb.sekretariat@msz.gov.pl
www.meksyk.polemb.net